Pieśń miecza

Cyt.: „Przeznaczenie jest wszystkim”. Bernard Cornwell, „Pieśń miecza” „Pieśń miecza” to kolejna część świetnego cyklu historycznego Bernarda Cornwella „Wojny Wikingów”. Cały cykl poświęcony jest historii wczesnośredniowiecznej Anglii, najazdom Wikingów na wyspę i próbie stworzenia silnego królestwa, obejmującego swoim zasięgiem teren dzisiejszej Anglii przez króla Wessexu Alfreda, któremu historia nadała przydomek Wielki. Uwielbiam sposób pisania Bernarda Cornwella. Potrafi on urzec i oczarować czytelnika swoim niesamowitym talentem, jednocześnie zmuszając go niejako do podjęcia poszukiwań niektórych faktów historycznych na własną rękę. Jest pisarzem, który ma zagorzałych czytelników na całym świecie, doskonałym propagatorem historii Anglii. Dowodem uznania dla jego twórczości było odznaczenie go przez królową Elżbietę II Orderem Imperium Brytyjskiego. Akcja „Pieśni miecza” rozpoczyna się w roku 885, gdy trwał kruchy pokój zawarty przez króla Alfreda z Duńczykami. Dwaj bracia, jarlowie Sigefrid i Erik Thurgilsonowie, Norwedzy, zebrawszy zastępy wojowników najeżdżają Anglię i zajmują Londyn, należący wówczas do królestwa Mercji. Uhtred z Bebbanburga dostaje od króla zadanie odzyskania dla Sasów miasta i umożliwienie swobodnej żeglugi po Tamizie. To co mnie zawsze urzeka u Bernarda Cornwella to jego plastyczny język, spora doza humoru, czasami ironii, ogromna wiedza i sposób tworzenia opowieści, która niemal porywa czytelnika. Jego talent do opisywania scen batalistycznych jest powszechnie znany a jego sposób kreacji bohaterów sprawia, że czytelnik niejako utożsamia się z nimi. Wartka akcja i dbałość o szczegóły historyczne to cecha charakterystyczna jego powieści. Ale to nie tylko powieść historyczna. To także opowieść o odwadze, honorze, lojalności, przyjaźni i miłości. Cyt.: „Miłość to niebezpieczna rzecz. Przychodzi w przebraniu, by odmienić nasz los.” Bernard Cornwell, „Pieśń miecza” To jest magia Cornwella, która porywa. Polecam.