Pies z terakoty

To moje trzecie spotkanie z komisarzem Montalbano, nieco mniej udane niż lektura dwóch innych tomów, ale i tak jestem zadowolona, gdyż jeden z wątków trzymał mnie w napięciu do ostatnich stron (mam na myśli morderstwo sprzed lat). Właśnie ta zbrodnia zaintrygowała mnie o wiele bardziej niż bieżące zagadki, związane z sycylijską mafią, chociaż sposób jej ostatecznego rozwikłania wydał mi się nieco naciągany. Niewątpliwym plusem jest kreacja głównego bohatera, który znów dał się poznać jako smakosz, dowcipniś i inteligentny śledczy. Montalbano nie jest bez wad - klnie jak szewc, wikła się w sercowe kłopoty i na pewno trudno byłoby go nazwać idealnym partnerem. Jednocześnie jednak wzbudza sympatię swoją otwartością, pragmatyzmem i niechętnym stosunkiem do awansu zawodowego. Majstersztykiem jest też postać Catarella, gapowatego policjanta, którego wypowiedzi, tok rozumowania oraz dialogi z przełożonym są źródłem licznych zabawnych nieporozumień. Całość czyta się szybko, lekko i przyjemnie.