Pies, który nas odnalazł

Ta powieść to przepiękna, wielowątkowa historia. To książka, która porusza niezwykle trudne i jakże ważne tematy. To taka perełka, którą można pokochać, ale też znienawidzić. Autorka postanowiła stworzyć historię rodziny, która zmaga się z wieloma problemami. Mama, która czuje się niedocenioną, zmęczoną i pozostawioną samej sobie opiekunką dziecka z autyzmem. Jej drugie dziecko - nastoletnia córka, która również czuje się odrzucona przez rodziców, potrzebuje się uwagi, której tak bardzo się domaga... Ojciec i mąż, który ucieka w pracę, nie zdając sobie sprawy, z czym zmaga się jego rodzina i jak niewiele im do szczęścia brakuje. Kto jako starsze rodzeństwo nie czuł się samotny i porzucony? Kto domagał się uwagi rodziców, kiedy ci opiekowali się młodszym potomstwem? Kto wpadał na głupie pomysły, żeby tylko zwrócić na siebie uwagę... Tak, ja też byłam taką starszą siostrą. Czy to źle? Nie... To po prostu kolej rzeczy, której czasami nie chcą dostrzegać dorośli. W życiu tej rodziny pojawia się piesek. Wydawać by się mogło, że jest kompletnie im niepotrzebny. W końcu mają swoje problemy, po co im chora przybłęda? A jednak... Ten biedny piesek daje im promyczek nadziei. To taki pocieszyciel, który ma szansę pogodzić wszystkich wokół. Tylko czy aby na pewno to dobry pomysł? Czy pies zdoła wspomóc odrzuconą nastolatkę? Niemówiącego chłopca? Zmęczoną matkę? Nie zliczę ile razy wzruszyłam się na tej książce. To wspaniała historia, bardzo ludzka i napisana w lekki, dosadny sposób. Uczucia wylewają się z każdej strony, zaskakując czytelnika. Polecam!