Pierwsza z rodu: Znajda

„Znajda” to dość udana, prawie klasyczna fantasy… prawie. Bardzo ładnie zarysowany świat, wzorowany na średniowieczu, w którym żyją ludzie o wdzięcznych imionach (Ścibor, Dobromir, Mirosława,…),skrzaty (Rosa, Witka, Warga, Śnieżka, Pośpiech,…) oraz wszelkie tałatajstwo, paskudne i śmiertelnie groźne genetyczne mutanty, które wychynęły na świat, gdy zgasło Słońce. Bo pewnego dnia skrzat Świtek nie dopełnił swej posługi, nie obudził ognistej kuli i świat pogrążył się w mroku… Nowe pokolenia nie dowierzają już najstarszym dziadom bajającym o jasnym świetle i zieleni drzew… Historia opowiedziana sprawnie i barwnie. Społeczność, obyczaje, cała kultura skrzatów z dzikiej Kniei i Siedliszcza; konflikt między Wielebną z Zamku Snów i stareńką Wieszczką oczekującą zjawienia się Następczyni; niezgoda między surowym wójtem i jego „nieudanym” drugim synem; no i oczywiście sama Znajda, której pojawienie się komplikuje wątki, wpływając na losy ludzi, skrzatów, zwierząt i bestii. Trudno mi w ten kompletny, bogaty, znajomy świat fantasy wplatać takie fakty: fabuła rozgrywa się ponad sto lat od zagaśnięcia Słońca, gdy cywilizacja zbliżona do naszej pogrążyła się w galopującej degrengoladzie. Do łask wróciły rozwiązania z czasów króla Ćwieczka, choć nawet prastary Bór zaśmiecony jest odpadami naszej cywilizacji, np. wrakami samochodów (w którym to reprezentacyjne gniazdo ma młody przywódca skrzatów z Siedliska, Rosa). Dla mnie elementy postapo są całkowicie zbędne, na szczęście nie dominują. "Znajda" będzie miała na pewno kontynuację, wiele ledwo zarysowanych wątków zapowiada się obiecująco, bo młodziutka Mila (Emilia) zgromadziła wokół siebie naprawdę ciekawą grupę oddanych jej przyjaciół/obrońców. Polecam – mimo pewnego nadmiaru gatunkowego tej pozycji. Już zupełnie na marginesie - okładka, jej grafika i kolorystyka, długo trzymały mnie z dala od tej książki...