Piekło w butelkach

"Piekło w butelkach" to jedna z ciekawszych pozycji w serii Tajfuny Mini. Niesamowicie klimatyczne historie o obłędzie, o kruchości tego, co uważamy za rzeczywiste i namacalne, a co od szaleństwa dzieli bardzo cienka linia. Znakomity wstęp kreśli nie tylko sylwetkę autora, ale też mówi sporo o czasach, atmosferze i rodzinie w których kształtował się pisarz, daje pojęcie jak to wszystko mogło wpłynąć, bądź wpłynęło na twórczość Kyūsaku Yumeno. Bohater tych opowiadań jest tak naprawdę jeden, bo wszystkie te teksty brzmią jak monolog wariata, któremu wydaje się że śni, albo że jest "normalny". Z pozoru to bełkotliwe wyznania człowieka, który nie odróżnia jawy od snu, brzmi to jednak niesamowicie wiarygodnie. Prosty język, bez żadnych stylistycznych fajerwerków jest naszpikowany wieloma symbolami, mnóstwem znaczeń, które dają czytelnikowi szerokie pole do interpretacji. "Piekło w butelkach" to książeczka przejmująca, ukazuje człowieka przepełnionego bólem, który rozpaczliwie stara się zakotwiczyć w zwyczajnym, codziennym życiu. Nie jest to dla niego łatwe, bo to kruchy, nadwrażliwy mężczyzna wątpiący w swoje zdrowe zmysły. Każda linijka to błaganie o pomoc, o to żeby znalazł się ktoś, kto wytłumaczy bohaterowi, co jest prawdą, a co ułudą wykreowaną przez chory umysł. Nie sposób żyć w świecie, który przenika się ze snami, w którym nie wiadomo czy wspomnienia i przeszłość przynależą do nas, czy są wspomnieniami kogoś innego, w którym nie można odróżnić prawdy od kłamstwa, w którym nie wie się kim się jest. Bohater tych opowiadań żyje w świecie, w którym nie ma żadnych moralnych drogowskazów, nie ma autorytetów. Figura ojca, który powinien wskazać synowi właściwą ścieżkę, jest źródłem ogromnego lęku, bohater jest wręcz sparaliżowany na samą myśl o człowieku, który powinien być mu najbliższy, a który jest tyranem narzucającym synowi swoją wolę i którego oczekiwaniom nie sposób sprostać. Fantastycznie opisuje to opowiadanie o hucie, gdzie obecność gigantycznych, czarnych, potwornych maszyn symbolizuje właśnie ów strach i bezbronność wrażliwej jednostki wobec dominującej, silnej osobowości ojca. W pierwszym opowiadaniu poznajemy historię człowieka bez tożsamości, który opowiada o swoim życiu, które tak naprawdę nie jest jego, po prostu ukradł imię innej osoby i zaczął żyć jej życiem. Opowiadający jest zamknięty w domu wariatów i snuje swoją opowieść lekarzowi, od którego zależy jego wolność. W trakcie orientujemy się, że narrator nie jest tym za kogo się podaje, tak naprawdę być może jest dziennikarzem, a może też samym lekarzem, ostatecznie wszystko okazuje się wytworem chorego umysłu i najprawdopodobniej dzieje się tylko w głowie pacjenta. Autor pięknie pokazuje, że świat jest wrogi wrażliwym jednostkom, ale dużo częściej największym zagrożeniem dla człowieka jest on sam i jego umysł. Mogłabym pisać o tej maleńkiej książeczce długo, ale nie chcę nikomu psuć przyjemności z czytania i wielu zaskoczeń. Spotkanie z twórczością Kyūsaku Yumeno było ogromną przyjemnością, żałuję że niczego więcej tego autora nie ma na księgarskich półkach. Gorąco polecam miłośnikom psychologicznej prozy, którzy nie boją się patrzeć w otchłań szaleństwa.