Piekielnice

Rózia jest wiedźmą. Żyje samotnie ze swym chowańcem ropuchem Jurusiem. Kiedy odkrywa, że zaprzyjaźniony handlarz został brutalnie zamordowany, kierowana impulsem Rózia postanawia go pomścić. Dzięki swoim mocom odkrywa kto jest odpowiedzialny za zbrodnie, i również z pomocą swej siły, udaje jej się zlikwidować morderczynię handlarza Pajdy. Niestety Rózia nie wie, że wiedźma, którą uśmierciła służyła rodowi wampirów. I kiedy krwiopijcy ruszają na łowy nowej pokojowej trafią wprost na Rózię. Wówczas wiedźma rozumie, że problemy wychowawcze z przysposobionym ropuchem to drobnostka w porównaniu z nową sytuacją życiową. "Piekielnice" to świetna książka. Jestem pozytywnie zaskoczona, aczkolwiek wiele razy już miło zaskakiwał mnie selfpublishing. Tym razem też tak było. Chełminiak postawiła na archaizmy, które chwilami są tak autentyczne, że trzeba zwolnić czytanie, by móc zrozumieć sedno. Ale absolutnie nie jest to wada tej powieści. Czas akcji nie jest jasno określony, właściwie przypuszczać można, że mamy do czynienia z przełomem XIX i XX wieku. I dawna mowa, szczególnie u prostej dziewczyny takiej jak Rózia jest na miejscu. Fantastyczny humor Autorki rozbawił mnie ogromnie. Bardzo przypadły mi do gustu ciągłe utyskiwania Rózi na Pelaśkę. Zresztą ogólne komentarze Rózi były komiczne, a jej tłumaczenie słow Radnego to mistrzostwo! Podobało mi się także, że Chełminiak postacie czarownic skonstruowała w sposób barwny i obrzydliwy. Ich wygląd podczas pełnej przemiany użycia mocy jest mroczny, a przede wszystkim ich twarz wówczas opisana jest jako potworna. Moce czarownic również mają swoje granice, a one same odnajdują się lepiej każda w innych dziedzinie. Podsumowując: bawiłam się przednio, chętnie przeczytam kolejne książki Autorki.