Pięćdziesiąt imion deszczu

Lubię książki z pięknymi tytułami, a ten taki właśnie jest. Bohaterka, mówiąc, że poeci potrafią nazwać deszcz na pięćdziesiąt sposobów, odnosi się do mnogości słów, jakich można użyć, by nazwać miłość. Bo to o miłości jest ta książka. Ale nie o takiej, jak wiele innych, zawierającej się w schemacie: poznali się, pokochali, pokonali wiele przeszkód, by później żyć długo i szczęśliwie. Asha Lemmie opisuje tu miłość od innej strony, także tej bolesnej, czasami demonicznej, niszczącej. Głównym przesłaniem tej powieści jest zdanie: „Miłość, a nie krew, tworzą więzi, które pielęgnujemy”. Główna bohaterka, dziecko z nieprawego łoża zrodzone przez pochodzącą z japońskiej arystokracji córkę możnego rodu Kamiza, doświadcza wzgardy i okrucieństwa ze strony rodziny z powodu swojego pochodzenia, ale przede wszystkim odmiennego wyglądu. Ma bowiem ciemną cerę i kręcone włosy, co dla jej dziadków jest powodem, by odizolować ją od świata. Nori jest bita i tresowana na posłuszną dziewczynkę do momentu, gdy w domu jej dziadków pojawia się prawy dziedzic i spadkobierca, a jej przyrodni brat Akiro. Wtedy Nori po raz pierwszy poczuje, co to znaczy kochać i być kochanym. Jej relacja z bratem okaże się być pierwszym stopniem do wyzwolenia się z okrutnych zasad japońskiej tradycji, które jeszcze w latach 50.,czy 60. XX wieku skazywały dziewczęta, a później młode kobiety na bycie absolutnie podległymi starszym członkom rodziny, najczęściej mężczyznom. To oni decydowali o wyborze męża, mogli sprzedać krewną do domu publicznego, albo uwięzić ją w rodowej posiadłości, czyniąc nikim. Oprócz siostrzanego uczucia do brata Nori przeżywa jeszcze inne odmiany miłości: kocha swoją opiekunkę, europejskich przyjaciół brata, którzy staną się również jej przyjaciółmi, poznaje także smak romantycznego uczucia do poznanego w Anglii młodzieńca, a nawet, choć się przed tym wzdraga, wybucha w niej miłość do dziecka. I właśnie to uczucie pozwoli bohaterce zakończyć swoją życiową odyseję i odnaleźć miejsce dla siebie. Będzie jednak musiała najpierw dokonać tragicznego wyboru pomiędzy prawem do osobistego szczęścia a poczuciem obowiązku i chęcią zrekompensowania światu krzywd wyrządzonych przez jej bliskich. Intrygowała mnie w tej powieści postać babki głównej bohaterki, głowy rodu Kamiza, seniorki Yuko. To kobieta, która powinność wobec rodu postawiła ponad wszystkim. Wyzbyła się uczuć, stała się zimna, a w imię spełnienia swojego planu zapewnienia ciągłości klanu gotowa była na największe okrucieństwo. Na swój sposób imponujące jest w niej to, że w chwili desperacji, aby nie zaprzepaścić sławy rodzinnej, gotowa była nawet ugiąć karku i wykazać się pokorą wobec wyroków losu. Asha Lemmie ciekawie odtworzyła klimat powojennej Japonii, w której ścierają się dwa światy. W stolicy po ulicach spacerują swobodni i nowocześnie ubrani ludzie, a na prowincji ciągle jeszcze panuje feudalna tradycja z jej surowymi zasadami co do stroju, zachowania i patriarchalnego modelu rodziny. Kraj przeszedł zmiany po przegranej wojnie, arystokratom odebrano tytuły i przywileje, ale mentalność Japończyków nie zmieniła się. Wielkie rody ciągle cieszą się poważaniem, czerpią zyski z wielkich interesów, a pojęcie „honoru” traktowane jest tak samo jak przed setkami lat. Skazą na honorze jest nieposłuszna córka, wnuczka o niewłaściwym kolorze skóry, czy wnuk nieszanujący postanowień starszyzny. Podobała mi się ta książka i mogę ją polecić wszystkim miłośnikom powieści obyczajowych traktujących o wielkich uczuciach. Dodatkowym plusem jest bardzo zaskakujące zakończenie.