Piąta skóra Nigumy

Kim jest Niguma? Jest jedną z najbardziej znanych dakiń w tradycji buddyzmu tybetańskiego. Za jej boskością i uzyskaniem legendarnego statusu bodhisattwy stoi jej bezpośrednia wizja Buddy Wadżradhary. Na łamach powieści Aleksandry Bednarskiej poznajemy kult jakim w Indiach są czczone dakinie na czele właśnie z Nigumą. Wiem, że brzmi to bardzo tajemniczo i jakby miało trafić tylko do wąskiego grona odbiorców, które interesują się Bliskim Wschodem, ale już rozwiewam wątpliwości, że tak wcale nie jest. Historia w większości dzieje się we współczesnej Polsce. Jakim cudem tybetańska dakini znalazła się tak daleko od domu? Jej pełną zakrętów drogę do znalezienia się w Środkowej Europie znajdziecie na kartach książki, ale musicie wiedzieć, że w pomyśle autorki bogini też człowiek, bo po stuleciach bycia w jednym miejscu pragnie poznać świat i poczuć wolność. Czyż to nie przewrotne, że często ogromna wiedza i potęga bardziej wiąże niż uwalnia? Autorka wstawiła tu dużo elementów do rozmyślań na tematy, które i nas dotyczą. Nigumę napędza miłość, a bycie dakinią wcale nie gwarantuje jej w tym zakresie szczęścia. Gdy emocje biorą górę nie na wiele zdają się jej objawienia, bo są uczucia, które wymykają się zdrowemu rozsądkowi. Mogąc pozwolić sobie na wieczne życie szuka wcieleń przeznaczonej sobie kobiety. Chwile szczęścia przeplatają się ze smutkiem porzucenia. Ciekawy jest wątek, który też ma swoje odbicie w legendzie Nigumy dotyczący jej głównego ucznia Khjungpo. Jego determinacja w obronie i usiłowanie przekonania do siebie Nigumy jest naprawdę silna. Nie braknie w tej książce i elementów grozy, bo według wierzeń dakinie żywią się ludzkim mięsem, a sama Niguma w powieści potrafi też nałożyć na siebie w dosłownym sensie ludzką skórę. Momentami opisy takich procederów nieźle oddziałują na wyobraźnię. Ta książka mieści w sobie kilka gatunków, bo ożywienie legendy bogini można podciągnąć pod fantastykę, metafory, mądrości życiowe i styl pisania dla mnie już osiąga poziom literatury pięknej, a i jeszcze nie zapominajmy o grozie. Plus końcowa puenta, która tak pięknie wszystko podkreśla. Widziałam u autorki oraz innych recenzentów, że dla ułatwienia porównują do Nigumy inne książki, więc od siebie dorzucę, że dla mnie jest w podobnym klimacie jak książka „Ja, diablica” Katarzyny Bereniki Miszczuk. Jestem poruszona tym jak na wielu płaszczyznach oddziałuje na mnie ta opowieść i że jej specyficzność jest jednocześnie taka uniwersalna. Jak myślicie po tematyce lub okładce, że ta książka nie jest dla was to po kilku stronach może się okazać, że jednak jest.