Pewien mężczyzna

Mocne uderzenie. Ta książka, którą kupiłem dzięki rekomendacji na LC trafiła we mnie z niesłychaną siłą. Choć zdaję sobie sprawę, że jest wielu czytelników, których ona specjalnie nie poruszy (świadczą o tym opinie na tym portalu),dla mnie było to nagłe wejście w labirynt, który kiedyś już zgłębiałem, co zostawiło we mnie trwały ślad. Temat główny tej powieści, zmiana tożsamości, próba bycia kimś innym, wcielenie się w inną osobę, jest jednym z najważniejszych tematów, z którym przyszło mi się mierzyć w tym życiu, tematem, trzeba przyznać nie do końca przemyślanym i przeżytym. Tymczasem ta książka przyniosła mi niespodziewanie tak bardzo potrzebne refleksje. Najważniejszy w tej niby zupełnie realistycznej, obyczajowej powieści japońskiego pisarza jest wątek detektywistyczny, historia podmienionej tożsamości stająca się przedmiotem dochodzenia prawnika Akiry Kido. To co odkrywa on w prywatnym śledztwie musi budzić niepokój i zaciekawienie. Kim jesteśmy, co się z nami dzieje gdy próbujemy wejść w rolę jakiejś innej postaci, często różnej od nas samych? Na to pytanie nie ma krótkiej, gotowej odpowiedzi. Każdy kto z tym problemem się zetknie, musi ją sobie sam wysnuć z niejasnych przeczuć. Czyni to właśnie bohater powieści, który ulega głębokiej fascynacji prowadzoną sprawą. Sam Kido mówi o tym tak : „ Z każdym problemem, jeśli uważnie mu się przyjrzeć, można się mierzyć w konkretny sposób. Jednak kiedy zaczynam o tym wszystkim myśleć robi mi się słabo. Czuję się tak jak gdyby moje istnienie pozbawione było jakiegokolwiek oparcia. A kiedy prowadzę dochodzenie w sprawie tego człowieka, (...) z jakichś względów nie jestem w stanie oderwać się od takich myśli. Sam nie wiem jak to się dzieje. W każdym razie poprzez jego historię pośrednio docieram do własnego życia. I wtedy mogę myśleć o tym, o czym powinienem. Bezpośrednio to niemożliwe. Moje ciało buntuje się przeciw temu. Dlatego powiedziałem, że czuję się tak jakbym czytał powieść. Nikt nie jest sobie w stanie sam poradzić z własnym cierpieniem. Potrzebujemy kogoś, kto pozwoli nam dać upust emocjom”. I potem, w końcówce powieści sięga jeszcze głębiej: „Trzeba mieć pewien talent, żeby wymyślić jakąś opowieść, którą się lubi i w której na dodatek można zawrzeć własne uczucia. Nie każdy to potrafi. A takie mierzenie się z sobą samym poprzez odwołanie do kogoś obcego jest też rzeczą ważną. Nosimy w sobie czasem rodzaj samotności, który może zostać ukojony tylko przez to, że odnajdziemy siebie w czyjejś bolesnej opowieści.” Te oba cytaty chyba najpełniej oddają sens całej historii i przesłanie powieści. Może jest właśnie tak, ze nigdy nie będziemy sobą jeśli choć przez chwilę nie spróbujemy być kimś innym. Może trzeba spojrzeć na siebie z takiej perspektywy, która daje nam poczucie, że nasze ja jest tylko jedną z masek, którą zakładamy by pewniej usadowić się w życiu. I możliwe jest założenie innej maski, która przeniesie nas w inny wymiar dający wiedzę o czymś, co z naszego stałego punktu jest niedostrzegalne.