Persona non grata, czyli Sołtys w wielkim mieście

Uwielbiam czytać debiuty literackie. Dziś większość influencerów pisze książki? Czy słusznie? Nie mnie oceniać, ale Soltys_lubelszczyzny, czyli Kamil Dąbrowski w "Persona non grata czyli Sołtys w wielkim mieście" stworzył iście zaskakującą, mądrą, komiczną, alegoryczną opowieść o nas samych... o polskiej obłudzie, zakłamaniu, "wbijaniu noża w plecy" w zestawieniu z siłą rodziny, społeczności i "oliwa sprawiedliwa". Sołtysowi o imieniu wszystko się wali na łeb na szyję, o zgrozo. Przegrane we wsi Łukowo wybory, utrata stałego zatrudnienia w tartaku (aż trudne do uwierzenia, żeby Jureczek okradał szefa swego serdecznego!) a jeszcze na dodatek synowi ukochanemu Marcinkowi rodzina ma się powiększyć, bo i dziecko zrobił swojej narzeczonej. Cóż robić, cóż robić. Halinka, żona jego najwspanialsza wpada (a jakże kolejny raz, szyja Jureczka) na pomysł, który wybawi ich z opresji... finansowych. I tak Sołtys z pomocą syna Marcina znajduje pracę w Warszawie, przeprowadza się tam i zaczyna się zabawa... a jakże przecudowna. W nowym mieście przygód co nie miara a życia to ma Jureczek całkiem sporo do nauczenia się, bo bez Halińci to trudno i dziwnie jakoś tak samemu... nagle bez szyi... wiadomo łatwo nie jest: "to dobry chłop, ale zakręcony, powtarzała czule, doskonale wiedząc, że bez niej ów chłop dawno by zginął" On też o tym wiedział, tylko oczywiście nigdy by się do tego nie przyznał". Staje się bądź co bądź mężczyzną z krwi i kości a swoją pewność siebie coraz mocniej buduje wśród młodych "wilczków" - korposzczurków. Chodzi tylko o pieniądze, które ma zarobić na wesele syna i na pomoc młodym w starcie a życie niesie sporo niespodzianek. Koniec końców, kiedy żona odwiedza go w Warszawie, zdaje sobie sprawę, że Halinka to jego ukochana, podejmuje męską decyzję: "wracam do domu", bo "wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej". W Łukowie mieszkańcy dostrzegają, że nowy Sołtys wcale nie był lepszym wyborem a gdy Jureczek dowiaduje się o intrydze, którą uknuł proboszcz, nowy Sołtys i pracownik tartaku a kolega Jurka, to układa wraz ze swoją rodzinę misterny plan ukarania tych, którzy z niego zadrwili o jakże wdzięcznej nazwie "Pleban" - tu to się będzie działo - no cóż: "oliwa sprawiedliwa" Powieść "Personanon grata. Sołtys w wielkim mieście" skradła moje serce od samego początku. Niech Was jednak nie zwiedzie lekkość, zabawność, mnóstwo dobrego humoru, bo między wierszami ukryte mnóstwo naszych polskich wad: obłuda, zakłamanie, nieszczerość, zawiść. Z drugiej strony wybrzmiewa siła rodziny, wewnętrzna przemiana, jaką w obliczu trudności możemy przejść i która bardziej nas wzmacnia i buduje (a w Jurku: "dokonała się przemiana wewnętrzna niczym w Kordianie?" - och, zdecydowanie!),o sile społeczności, którą zawsze, nawet w obcym miejscu trzeba sobie stworzyć ("Panie Jurku, przecież my ekipa") i o sile miłości, która w długotrwałym związku jest tak samo ważna jak na początku znajomości, o sile wsparcia, którą w małżeństwie sobie dajemy nawet, gdy fizycznie przez jakiś czas jesteśmy daleko. Fantastyczna, mądra, zabawna powieść. Halińcia i Jureczek - aż chciałoby się, żeby każdy związek tak wyglądał.... i tego wszystkim życzę. Super, że razem pojadą na "OL EKSKJUZMI" (czyż nie urocze?:)). Na szczególną uwagę zasługują naturalne dialogi - brawo dla Autora i dla Wydawnictwa za pozostawienie ich naturalnymi! Polecam, czytajcie. Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Otwarte.