Per aspera

aką przyjmujesz postawę wobec swojej śmiertelności? Tego, że gdzieś na dnie kosza z brudnymi ubraniami leży zgniecione ty w sprany wzorek niegdyś wyraźnej oryginalności? Wiesz przecież, że nie ma w tobie niczego specjalnego, a toczące się dookoła życie to społeczna gra na ustawieniach fabrycznych. Nawet w pragnieniu bycia głównym bohaterem nie jesteśmy jedyni. Najlepiej widać to na fasadzie bloków, każda z prywatnych historii rozgrywa się w jednakowo rozplanowanych mieszkaniach. Oczy identycznych rodzin wieczorami przymykają się roletami, by pozwolić mieszkańcom śnić marzenia, o których zapomną. Przygnębiające. Per aspera to powieść o pogoni przez cierpienie ku nieistniejącym gwiazdom. Albo gwiazdom tak licznym, że każdy może pozwolić sobie na własną. Pytanie czy ich jakość wtedy nie ulega inflacji i finalnie zmusza do znalezienia innego medium projekcji swojej niezwykłości. Nie tobie jedynemu, o człowieku, z tą wiedzą trudno. NIe jesteś sam. Nigdy nie jesteś sam. Za to coraz częściej bywasz samotny...