Pensjonat

Bohater książki wraca do miejsca z dzieciństwa – żydowskiego pensjonatu schowanego wśród sosen, gdzieś w podwarszawskiej mieścinie. Kiedyś przyjeżdżał tu z babcią po wielokroć i wyjeżdżał. Wiosną, latem, jesienią i zimą. Teraz znowu powrócił. Już bez babci. Chodzi po drewnianych, skrzypiących deskach podłogi, wdycha zapachy, które ożywiają wspomnienia, spotyka nielicznych żyjących, których pamięta albo nie, rozmawia z nimi. Gdy czytałem tę książkę nie poczułem, jak niepostrzeżenie ze swojej miękkiej kanapy nagle wylądowałem w środku pensjonatu. Widziałem i czułem wszystko. Dokładnie tak jak opisywał Paziński. Staroświecko umeblowane pokoje pachnące kurzem, z półkami zapełnionymi kryminałami, skarby z podróży z wędrówek doktora Khana; zapachy potraw dolatujące z jadalni, rozmowy Pana Leona z babcią i „blaszane dzwonki szlabanów, sygnalizujące, że zbliża się pociąg”. Piękna książka. Nie do opisania. Do czucia. Moja ulubiona.