Pejzaż bez kolców. Meksyk słońcem malowany

Jeśli komuś Meksyk kojarzy się z brzydsza siostrą Kopciuszka – Stanów, to niech koniecznie sięgnie po „Pejzaż bez kolców”. Ani ona brzydsza, ani siostra, to zupełnie inna jakość, wielobarwna, różnorodna i zaskakująca. Irracjonalna po włosku i swojska po naszemu, a wszystko oblane salsą i zagryzione tacosem. Cała jestem urzeczona i już rozkochana, z wielką niecierpliwością czekam na spotkanie dwojga niespokojnych kochanków, Diega i Fridy, chcę wejść do domu Luisa Baragana i zderzyć się z tą całą różnorodnością, mieszanką starego i nowego, skąpaną w jasnym, oślepiającym słońcu (oj, tego słońca to pragnę jak kania dżdżu(?)). Sylwia Mróz zaraża i sprawia, że Meksyk – kraj gdzieś tam hen w Ameryce Łacińskiej, staje się upragniony, znany, na wyciągnięcie ręki. Odczarowuje i bez egzorcyzmów wypędza demony. Straszne jest to co nieznane. Dlaczego straszne? Bo nieznane. A po lekturze Meksyk już nie jest straszny. Teraz z wielką chęcią sięgnę po „Alfabet zakochanego w Meksyku”.