Pegaz zdębiał

Do niedawna Stanisław Barańczak kojarzył mi się tylko z poezją i przekładami dzieł Shakespeare'a... W szkole omawialiśmy kilka jego wierszy, ale jak to w maturalnej klasie bywa - trzeba szybko "przerobić" materiał, aby mieć czas na powtórki. Stąd dopiero niedawno zainteresowałam się osobą Autora, trochę za sprawą jego siostry - Małgorzaty Musierowicz, której książki czytam z wielką przyjemnością. Na pierwszy ogień poszedł "Pegaz zdębiał" i już wiem, że na pewno sięgnę po pozostałe książki, eseje i wiersze Barańczaka. Jestem pełna podziwu dla jego talentu poetyckiego i lingwistycznego oraz dla jego zaangażowania w zabawy językiem (nie tylko polskim). Dla amatorów wszelakich gier słownych jest to moim zdaniem pozycja obowiązkowa (obok książki Tuwima, która została niedawno na nasze szczęście wznowiona). Uwaga - lekturze mogą towarzyszyć niekontrolowane wybuchy śmiechu, zwłaszcza, gdy czytamy rozdział "Idiomatoły" i rozszyfrowujemy ich znaczenie... A jeśli czytamy książkę w autobusie lub tramwaju, to na pewno będą nam towarzyszyć zdziwone (tudzież zgorszone (sic!) )spojrzenia współpasażerów... Dla mnie książka znakomita i polecam ją każdemu.