Patria

Te wiersze to cudze domy, przejęte przez kurz i światło - możemy wchodzić do nich przez ściany. To, co tam znajdziemy – na twardych dyskach, w spuchniętych folderach – to dokumenty kolonizacji, relacje z inicjacji i zawstydzeń. Przestrzelona pamięć, którą autor próbuje odbudować przez ponowne testowanie wątków, pracę światła, które utknęło w uparcie przewijanych rolkach. Oto horyzontalne, prowadzone bez agresji, ale dziwnie wpływowe wariacje na temat utraty. A także studium tożsamości, która dezintegruje się pod wpływem krzyżowo ustawionych widoków powracających z przeszłości. (Agnieszka Wolny-Hamkało) Patria-ojczyzna prywatna, dryfująca w poprzek pamięci. Zapuszczająca korzonek w powidok, w starą fotografię, w porzuconą rzecz, zapoznaną myśl. Melancholicznie matowa, niepewna, a zarazem nieodparta. Nie można w niej zamieszkać – i nie da się w niej nie mieszkać. Każdy ma swoją patrię, za którą nie umrze. Umrze razem z nią. Nim to jednak nastąpi, wyćwiczy wewnętrzne oko. Grabowski uświadomił mi, że w patrii panoszy się pareidolia. Tak właśnie wraca, filtruje, odciska się w nas dzieciństwo. Jestem za tę krainę wdzięczna. Patrzę w nią z koniecznej dali. Przybliżenie rozpikselowuje. (Eliza Kącka)