Patożycie. Z notatnika kuratora sądowego

„Patożycie” to pozycja bardzo kontrowersyjna i nawet odważna. Wykracza poza przyjęty w narracji publicznej schemat relacji "urzędnik - podopieczny". Czy tekst może zaboleć? Zdecydowanie. Sporo cynizmu i sarkazmu, za którym kryje się nieukrywana frustracja. Do tego totalny brak poszanowania dla pożądanej ostatnio „poprawności politycznej”. Matysiak trochę bawi się słowem i historią pisząc swoją wersję programu telewizyjnego, który można byłoby nazwać „Frustrujące sprawy”. Autor nie korzysta z określenia „rodzina z dysfunkcjami” tylko dobitnie mówi o „patożyciu”. Prawda nie przestaje być prawdą niezależnie od tego jak ją nazwiemy. A może czasem trzeba bardziej dosadnie by nie tylko słuchać ale i usłyszeć? Poszczególnym rozdziałom daleko od reportażu, może na stronach za dużo osobistych trudnych wątków autora, może wiele też innych potencjalnych „ale”. Natomiast Matysiak uwydatnia jedną ze skrajnych stron krzywej Gaussa, tą niechlubną, będącą taką trochę „oczywistą” w państwach demokratycznych. Opierając się na własnych doświadczeniach, nie powiem że te historie to „nieprawda”, bo jednak ze smutkiem stwierdzę, że wierzę w opowiedziane historie. Często spotykam się także z czymś, co ładnie nazywa się paradoksem niechcianej pomocy. Jakoś tak jest, że każdy ma prawo do spierniczenia własnego życia, niezgodę wywołuje tylko fakt, jeżeli przy tym cierpią inne osoby związane z osobą dysfunkcyjną. Z pewną autorefleksją stwierdzę też, że nawet jak czasem burzyłem się na podejście autora do swoich klientów, to jednak zakradła się w to wszystko spora dawka rozbawienia stylem i tymże podejściem. No i teraz ku sensowi – co z tym wszystkim zrobić? Czasem wydawało mi się, że aż za dobrze rozumiem rozterki Pana Piotra. Chyba pora na jakąś grupę wsparcia się udać XD PS Czasami, pomimo mojej gruboskórności, czułem, że brakuje ostrożniejszego doboru słów. Czytasz na własne ryzyko! PPS Książka zagościła na mojej półce dzięki uprzejmości Wydawnictwa RM