Paryż 1938

Kolejna książka Piotra Szaroty, syna znanego historyka – Tomasza, przedstawiająca jeden rok widziany z perspektywy prawdziwej europejskiej stolicy kultury. Data została wybrana bardzo trafnie. W tymże roku miały miejsce wydarzenia zarówno z zakresu polityki międzynarodowej – anschluss Austrii, rozbiór Czechosłowacji (w którym nasz kraj niestety wziął udział),noc kryształowa, a także krajowej – upadek rządu Leona Bluma i powstanie gabinetu Daladiera, proces związany z porwaniem rosyjskiego generała Millera, sportu – mistrzostwa świata w piłce nożne we Francji z udziałem naszej reprezentacji oraz mnóstwo ciekawych premier książkowych, filmowych, teatralnych, muzycznych, spotkań, polemik i dyskusji (zarówno dotyczących polityki, jak i kultury, czy ekonomii) wystaw czy koncertów różnego rodzaju muzyki. A wszystko to poznajemy za pośrednictwem sylwetek osób znanych z różnorakiego rodzaju opracowań i podręczników. I kogo tam nie ma? Obok dwóch wspomnianych francuskich polityków także Petain, Doriot, Chamberlain i lord Halifax, Ribbentrop, Otto Abetz. Postacie ze świata kultury francuskiej - m.in. Jean Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Simone Weil, Antoine de Saint-Exupéry, Anaïs Nin, Abdre Malraux, Saint-John Perse (alias Alexis Leger), Andre Breton (papież surrealistów),Roland Topor, Jean Cocteau, Serge Lifar, Louis Ferdinand Celine, Robert Brasillach, Pierre Drieu la Rochelle oraz międzynarodowej - jak  Ernest Hemingway, Vladimir Nabokov, Eugene Ionesco, Emil Cioran, Samuel Beckett. Marina Cwietajewa, Ilia Erenburg, Arthur Koestler, Erich-Maria Remarque, Henry Miller, Toyen, Olga Boznańska, Julian Przyboś, Jan Lechoń, Józef Czapski, reżyserzy Jean Renoir, Marcel Carne, Marlena Dietrich, Max Ernst, Oskar Kokoschka (znany i z Wiednia 1913),Edith Piaf, Charles Trenet, Zygmunt Freud, Hannah Arendt, Walter Benjamin, Jean Gabin, Arletty, Coco Chanel, Christian Dior, pisarze, malarze, rzeźbiarze, naukowcy, publicyści, nobliści i wielu, wielu innych. Z punktu widzenia przyszłej wojny - kolaboranci i ofiary, uciekinierzy i dekownicy. Ci, których po wojnie skazano, a nawet wykonano na nich wyrok, inni, którzy mieli się czego wstydzić oraz ci, którzy potrafili się zachować (przeważnie jednak jeśli opuścili kraj). Można poczytać o ówczesnych trendach literackich, muzycznych filmowych – z opisami najciekawszych przypadków, a także o sztuce, nauce (głównie jednak w zakresie dyscyplin humanistycznych) i modzie. I warto, albowiem Paryż był aż do lat sześćdziesiątych minionego stulecia prawdziwą europejską stolicą kultury, wylęgarnią trendów i mód (i dobrych i złych) i przekrojem tego, co działo się w całej Europie. Kolejna pozycja w bardzo ciekawym formacie, świetnie opracowana przez autora. Dawka ciekawych informacji ułatwiająca późniejsze lektury.