Paryski ekspres

Dawno nie czytałam tak "ciężkiego" kryminału. Jest tak mocno nacechowany psychologicznie, skupiony właściwie na jednej postaci dramatu, że potrzeba sporo wytrwałości, aby przebrnąć przez całość. Przemyślenia bohatera właściwie całkowicie zaciemniają akt dokonania przez niego zabójstwa i toczącego się bądź nie (tego w sumie nie wiemy do końca) śledztwa. Wiedziałam, że ze zbrodni można stworzyć arcydzieło (np. Dostojewski i jego Zbrodnia i kara),ale chyba już zapomniałam, jak to jest:))) Doceniam niezwykły kunszt i mistrzostwo poprowadzenia fabuły przez Simenona, w taki sposób, że czytelnik do końca liczy na efektowne, nietypowe rozwiązanie, co stanie się z mordercą, którego od początku zna. To z czym boryka się nasz bohater, jego próby odnalezienia się w całej tej nietypowej sytuacji, chęć zdobycia popularności czy rozgłosu, a całkowity brak skrupułów czy wyrzutów sumienia, nakreślają osobowość mocno zaburzoną, a jednocześnie normalną w swoim zachowaniu. Serdecznie polecam. Ciekawe wyzwanie czytelnicze.