Parking

Houston, mamy problem. Debiut Bryana Washingtona to w głównej mierze historia Nicolása, przeplatana krótkimi opowiadaniami osadzonymi w Houston. Jakby autor nie mógł się zdecydować, czy chce napisać powieść, czy zbiór opowiadań i dlatego z "Parkingu" wyszła dziwna hybryda. (sic!) Mam wrażenie, że próbował scalić osobne teksty, dodając do nich wspólną narrację, ale wyszło to dość sztucznie. Brak spójności między częściami sprawiał, że czytałam to z poczuciem, że te fragmenty nie tworzą spójnej całości. Cała książka to portret Houston - miasta, które zmienia się na oczach bohaterów. Washington pokazuje wielogłosowy obraz miejsca zróżnicowanego społecznie, etnicznie, kulturowo. Przez historie mieszkańców ukazuje biedę, marginalizację, przemoc, gentryfikację, ale też próby budowania własnej tożsamości w zmiennym świecie. To wszystko jest ważne, ale opowiadania trzymały mnie na dystans, nie wzbudziły we mnie żadnych emocji. Główna historia o Nicolásie była dużo ciekawsza. Narracja była introspektywna i podobało mi się obserwowanie jak rozwija się relacja bohatera z jego rodzicami i rodzeństwem czy zmiany w sposobie w jaki myśli o sobie i innych. Jego rodzina to metafora miasta, które przemienia i pochłania i szkoda, że autor nie zdecydował się napisać osobnej, porządnie zbudowanej powieści o nich - z akcją, celem i lepiej poprowadzoną fabułą. Była na to przestrzeń. Językowo "Parking" to sinusoida - trafne, niekiedy nawet błyskotliwe zdania i puenty przeplatały się z topornymi fragmentami, przez które musiałam się przebijać. I ten emocjonalny chłód i dystans, które czułam przez całą lekturę - jakby autor nie do końca był zaangażowany w to co pisze, zatem i ja nie potrafiłam się zaangażować jako czytelniczka. Nie jest to książka zła, ale jest męcząca. I zostawia z poczuciem, że mogła być czymś więcej. #WyzwanieLC2025 Książka, której tytuł, imię lub nazwisko autora zaczyna się na „W”.