Paris...nie tylko dla zakochanych

Od powrotu zastanawiałam się, czy można by zrobić coś, co zatrzymałoby w pamięci ten magiczny czas spędzony tamtej jesieni w Paryżu. Czy miesięczny pobyt i tysiące zrobionych zdjęć dały mi wystarczający materiał na interesującą publikację, którą mogłabym podzielić się z czytelnikami? Na temat Paryża powstało tysiące książek, albumów, obrazów, piosenek, itp., lecz mnie nie chodzi o pokazanie Paryża takiego, jaki znamy właśnie z wydanych wcześniej publikacji. Chciałabym pokazać to miasto z mojej perspektywy, w sposób, w jaki ja odkrywałam je każdego dnia. Niby z pozycji przechodnia, który jednak nie znalazł się tam przypadkowo, a który patrzy na otaczającą go rzeczywistość oczyma z pewną dozą ciekawości, ale i dystansu – bo nie wszystko złoto, co się świeci. Znalazłszy się tam pragnęłam „wtopić się” w tą rozbudowaną aglomerację miejską z jej wielokulturowością, z jej kontrastami ekonomicznymi, od przepychu Wersalu po bezdomność, często zdwojoną, gdyż bezdomność obcokrajowców jest jej podwójnym przejawem. Choć na krótko pragnęłam zmierzyć się z jego historią i zrozumieć dlaczego jak magnes przyciąga turystów z całego świata. Czy mi się to choć w części udało? Nie wiem. Wiem tylko, że tęsknię za tym miastem, jak za czymś bardzo mi bliskim, i nie jest to tęsknota li wyłącznie za jego piękną stroną, lecz za jego różnorodnością, specyficznym, nie do podrobienia klimatem wyróżniającym go spośród innych miejsc na naszym starym kontynencie. Od lat zajmuję się fotografią jako sztuką, więc w mojej wędrówce po Paryżu ten aspekt był dominującym w postrzeganiu tego tętniącego życiem przez 24 godziny miasta. Część zrobionych przeze mnie zdjęć od razu szła do „kosza”. Część do mojego archiwum fotograficznego, a częścią tych wybranych chciałabym podzielić się z czytelnikami. Mam nadzieję, że właśnie te zdjęcia i wybrane fragmenty z prowadzonego przeze mnie dziennika podróży, opisujące przeżyte sytuacje, dostarczą Państwu miłych wrażeń i wyzwolą chęć zobaczenia tego miasta po swojemu, jednakże z pewną dozą mojej inspiracji. Elżbieta Stütz