Paradyzja

Mamy tu podobny motyw, co w "Limes inferior" - świat oparty na kłamstwie i bohater, który po nitce do kłębka dochodzi do prawdy. Przy czym Paradyzja jest światem jeszcze bardziej koszmarnym, niż Argoland. To po prostu piekło na ziemi (czy też w kosmosie). A im gorsze są warunki życia, tym bardziej propaganda przekonuje, że jest to najlepszy ze światów, że wszędzie indziej jest tylko gorzej. I właśnie strach przed zesłaniem do tego jeszcze głębszego piekła utrzymuje obywateli w posłuszeństwie. Na szczęście pojawia się nadzieja na zniszczenie systemu, który zresztą sam musi runąć, to tylko kwestia czasu. Ciekawi mnie, czy wszystkie powieści Zajdla oparte są na tym samym schemacie? Bo czyta się to naprawdę nieźle, ale trochę już mi się przejadło.