Papież Jan XXIII. Droga do świętości

Niektórzy oczekują od papieża, że będzie urzędnikiem państwowym, dyplomatą, naukowcem, organizatorem życia społecznego, albo tym, kto będzie miał duszę otwartą na wszelkie formy postępu i <nowoczesnego> życia. Są oni wszyscy poza prostą drogą, którą należy podążać, ponieważ zbudowali sobie obraz papieża, który nie jest zgodny z ideałem. Nowy papież, dzięki nauce płynącej z różnych życiowych spraw, jest jak syn Jakuba, który, gdy rozpoznał swoich braci w nieszczęściu, ukazał im poruszenie swojego serca i rozpłakawszy się, powiedział: <To ja… wasz brat Józef…> – to fragment przemowy, którą Jan XXIII wygłosił 4 listopada 1958 roku w dzień intronizacji. Przemowy, której nie przewidywał ceremoniał, a która okazała się znamienna dla jego rozumienia pontyfikatu. Nie było dotychczas przyjęte, by papież podczas oficjalnych wystąpień mówił coś wcześniej nieuzgodnionego, coś od siebie, coś o swoich zadaniach i obowiązkach. Jak się szybko okazało, była to zaledwie kropla w morzu reform, które zapoczątkował Jan XXIII.