Panowie Północy

Jak dotąd najlepszy tom tej historycznej sagi. Tym razem nienawiść do katolików u autora jest stonowana, gdyż trafia się klecha, który postąpił odważnie i dokonał czegoś, co ociera się o cud. Jednocześnie autor daje ujście nienawiści czytelnika do tych najwredniejszych klechów, bo dwóch zostaje wyeliminowanych. Nie bardzo rozumiem, dlaczego tłumacz używa słowa „kleryk” w odniesieniu do kapłanów bądź zakonników. Kleryk, to kandydat na księdza, brat, to kandydat na zakonnika, a jeśli chciałoby się używać określenia pogardliwego czy złośliwego, to lepiej chyba pasowałoby słowo „klecha”, nie „kleryk”. Mamy zwieńczenie wątków, które ciągnęły się od pierwszego tomu sagi i wredne poczucie sprawiedliwości czytelnika takiego jak ja zostaje nakarmione. Z błogością czyta się, jak kreatury dostają to, na co zasługują. Bardzo barwne są przekleństwa, jakimi obdarzają się walczące strony, dla czytelnika jest to wręcz zabawne: samemu trudno byłoby wymyślić taki stek obelg bez używania pospolitych przekleństw, zaś czytający audiobooka Filip Kosior wypowiada to wszystko z doprawdy boską intonacją, aż czujemy się jak świadkowie opisywanych wydarzeń. Nasz bohater wreszcie znalazł kobietę, taką w moim typie. To kobieta, której podoba się noszenie zbroi i podręcznego ostrza, nie mdlejąca na widok zarzynanych kreatur. Bardzo dobre, gdy ta pani upewnia się zadając pytanie, czy złamasowi się należało, a jak otrzymuje odpowiedź, że się należało – uśmiech i pełna akceptacja. Daję tym razem mnóstwo gwiazdek, aż osiem. Polecam.