Panna Kim wie

Uniwersalnie o kobietach, kobiecości i kobiecej niezależności. Chociaż z Koreą w tle, to całkiem podobnie jak u nas. O ośmiu babkach, które myślały lub robiły inaczej niż wszyscy. Finalnie każda okazała się niezależna i zrobiła coś pod prąd, nie tak jak po niej oczekiwano. Bo bez faceta (jeśli nie jest fajny) da się żyć, drogie panie; mamy prawo żyć odmiennie, jeśli taka nasza wola; marzenia powinno się spełniać, bo wtedy życie ma sens; trzeba się szanować i wymagać tego od innych. Wszystkie te prawdy wybrzmiewają ze stron tego mądrego zbioru opowiadań, mogę je odnieść do siebie, moich znajomych pań, przyjaciółek, sąsiadek, kobiet z rodziny, do innych literackich postaci. Do Polek, Koreanek, mieszkanek Ameryki, Afryki, czy końca świata. To nie są brawurowe opowiadania z ikrą, błyszczące erudycją, skrzące się dowcipem i pięknym językiem. Tylko smutek, smuteczek, często beznadzieja i współodczuwanie krzywdy, czasem trochę dłużyzn i przynudzania. Ale potrafiłam wejść w skórę bohaterek, z każdą z nich chętnie wybrałabym się na kawę, drinka, na obiad, na spacer, do SPA, na wycieczkę w poszukiwaniu zorzy polarnej...