Paniczyk

Fragment powieści: Wczesnym bardzo rankiem przed dwór w Chrustowie zajechał powóz. Cztery rosłe gniadosze niecierpliwiły się, ryły kopytami po usypanym żwirze; stangret przybrany w liberję uspakajał je po swojemu, spoglądając to w okna dworu, to na ganek. Lecz okna patrzyły spokojnie przezroczystemu, ubranemi w firanki i zieleń szybami, tylko na ganku słońce kładło swe złociste smugi. Zato przed wejściem do kredensu ruch panował niezwykły. Na stojący wóz parokonny ładowano kosze i kuferki. Po wyniesieniu zaś każdego pakunku, krzątający się wraz z innymi woźnica, zapytywał: — A ileż tam tego jeszcze będzie? Wreszcie wyniesiono ostatni kuferek, włożono go na wóz i przywiązano; woźnica siadł na swojej wiązce siana, ujął lejce i miał już ruszyć, lecz spojrzawszy na uprząż, zeszedł jeszcze i począł poprawiać dostrzeżoną niedokładność w końskiej toalecie. Czynił zaś to wszystko powoli, nie śpiesząc się wcale z wyjazdem.