Pan Samochodzik i kindżał Hasan-Beja

Z braku dostępności pominęłam jedną część cyklu i wychodzi na to, że sporo przez to straciłam. W „Panu Samochodziku i kindżale Hasan-beja” nie ma już znanego nam wehikułu, detektywistyczna aktywność pana Tomasza jest symboliczna, ministerialnym referentem ds. specjalnych poruczeń jest zupełnie nowa persona (Paweł Daniec),a co gorsza okazuje się, że odwieczny przeciwnik pana Samochodzika, czyli nieprzeciętnie inteligentny i wyjątkowo sprytny złodziej- dżentelmen Waldemar Batura (taka nasza rodzima wersja Arsena Lupin)… nie żyje. Szok i niedowierzanie od pierwszych stron książki! Na szczęście, jak już człowiek pogodzi się z faktem, że czas nieubłaganie płynie i wszystko się zmienia nawet u bohaterów literackich, to potem jest tylko lepiej. Znowu mamy zagadkę historyczną, mozolne łączenie faktów, wyścig z czasem i przebiegłością bystrego przeciwnika, którym jest... Jerzy Batura i którego (no co tu dużo kryć) polubiłam wcale nie mniej niż jego ojca. Styl autora jest inny niż pana Nienackiego, z tym zarzutem nie ma co dyskutować, bo jest prawdziwy, ale to wcale nie oznacza, że gorszy. Moim zdaniem, całość daje radę. Kolejna część serii zachowała swojego edukacyjno- przygodowego ducha i stanowi miłą rozrywkę.