Pan Pip

Nieco mnie ta książka rozczarowała. Może jako miłośniczka prozy Dickensa spodziewałam się zbyt wiele, zwłaszcza, że "Wielkie nadzieje" to - moim zdaniem - jedna z jego najlepszych powieści. Na pewno pięknie pokazane jest tu zauroczenie literaturą i mistrzem, którym w tym przypadku staje się nie tylko pisarz, ale i nauczyciel - ten, który zaraża miłością do książek i potrafi o nich fascynująco opowiadać. Ten ktoś za swoją miłość do pisanego słowa płaci najwyższą cenę, podobnie jak część innych bohaterów. Ciekawie połączone tu zostały motywy z dziewiętnastowiecznej literatury i z Biblii. Autor z wyczuciem posługuje się literackimi konwencjami i zręcznie wplata je we współczesność. Poruszające jest zakończenie, które uważam za jeden z atutów tej powieści. Do czego zatem się przyczepiłam, skoro dałam tylko ocenę dobrą? Otóż irytująca wydała mi się powtarzalność pewnych scen i dialogów. Przez to fabuła momentami stawała się nużąca. Poza tym jednak książka jest ciekawa i na pewno warto po nią sięgnąć, niekoniecznie będąc fanem Dickensa i "Wielkich nadziei" - "Pan Pip" to powieść ponadczasowa, nie tylko o miłości do literatury, ale również o destrukcyjnej sile wojny, która wyzwala w ludziach najgorsze instynkty.