Pan Lodowego Ogrodu - księga IV

Ogniska już dogasa blask... W wieczornej ciszy w świetle gwiazd. I to by było na tyle, koniec, finito! A miało być tak pięknie, a tu niestety powrót do poziomu z tomu drugiego. Nie będę się powtarzał i przepisywał zastrzeżeń uprzednio już wyrażonych, dołożę do nich jedynie nadużywanie "stałej kosmicznej" we wszelakich jej odmianach. Kiedy czytałem ów zwrot kolejny, nie wiem który to już raz, przypomniał mi się słynny Lech i jego nieśmiertelny "pluralizm". W niektórych opiniach wychwalany jest język autora, ba część czytelników wspomina wręcz o mistrzowsko napisanej prozie Grzędowicza i wysławia jego umiejętności w posługiwaniu się polszczyzną? Pozwolę sobie zgłosić votum separatum, moim zdaniem nadużywanie wulgaryzmów przez pisarza, świadczyć może o brakach w palecie słownictwa wyrażającego emocje. Poniższe zdanie, bynajmniej nie wygląda na szczytowe osiągniecie prozatorskie, a było takich perełek znacznie więcej.. "Teraz w powietrzu unosiły się tysiące dryfujących i wirujących w powietrzu strzępów, opadających lekko niczym płatki sadzy, pomiędzy którymi strzelały co chwila niewielkie iskry." Czyli w wolnym tłumaczeniu na język polski: masło, maślane. Historia sama w sobie jest arcyciekawa, napisana w intrygujący i w miarę poprawny sposób, ale wynoszenie jej do miana prozatorskiego arcydzieła, to chyba spore nadużycie. Ad rem: Jarosław Grzędowicz sprawnie posplatał i pozamykał wątki, rozpoczęte w poprzednich tomach. Akcja "czwórki" wciąga i sprawia że w przerwach pomiędzy kolejnymi dawkami powieści, zastanawiamy się co będzie dalej, a to chyba najlepszy komplement dla autora. Zabrakło mi tutaj trochę tego co wcześniej doskonale dopełniało losy głównych bohaterów, czyli postaci drugoplanowych na miarę Brusa. Zakończenie, cóż będziecie musieli je sami przeczytać :) Całość opowieści zdecydowanie na plus, szkoda tylko że początek był najciekawszy... Polecam, poczytać warto.