Pan Ciemności

Losy autentycznej postaci, angielskiego żeglarza, z przełomu XVI i XVII wieku, który w tropikach dostał się do portugalskiej niewoli na kilkadziesiąt lat. Z jednej strony, książka imponuje rozmachem i wielowymiarowością bohatera. Można ją spokojnie porównać do innych klasyków z motywem niewoli i ucieczki - ,,Papillon", ,,Szogun", ,,Nędznicy", ,,Hrabia Monte Christo". Przygodówka to naprawdę zacna. Z drugiej, im dalej w las, tym więcej błędów, braków i wątpliwości. Pobyt bohatera u autochtonów-ludożerców, to już popis cringe'u. W czym rzecz? - Chropawy przekład. Facet ma przy sobie antropomorficzną figurkę kobiety, uwydatniającą jej płciowe cechy. Tłumaczy się to jako ,,jej płeć", zamiennie z ,,jej seks". No translator by to lepiej ogarnął. Takich kwiatków jest trochę. - Wiele opisów opisów ludu Jaqa brzmi kompletnie nieprawdopodobnie. Wydawca zadbał o fajną okładkę, ale nie pokusił się o żadne krytyczne przypisy. Nie mam zaufania do wstawek o tych rytuałach, jeśli jednocześnie autor raczy nas opisem polowania na pawie w Afryce. Serio? I jeszcze ten krokodyl, co zjadł na raz 8 niewolników i to z łańcuchem. - Słabo wykorzystano literacki potencjał przyrody. Czytamy, że ,,podróżowaliśmy przez dżunglę", ,,płynęliśmy rzeką" i tyle. Generalnie jednak, fabuła się bardziej broni niż mniej. Można więc wziąć poprawkę na powyższe. Następnie, przypomnieć sobie kapitana Martena, Blood'a, intro programu ,,Morze" i wyruszyć w tę tropikalną podróż mało subtelnej erotyki, która nieraz ociera się o vintage interracial porno.