Pamiętnik narkomanki

Podczas lektury książka wywoływała we mnie skrajne emocje. Być może z powodu tego, że na pewno nie jestem czytelnikiem czy raczej targetem, do którego książka jest skierowana. W czasach mojej 'chmurnej i durnej' piliśmy wino z jabłek i nikt nie myślał o narkotykach. Zdarzali się czasem kretyni wąchający Tri, ale to były wyjątki. Stąd też pierwsza część książki byłe przeze mnie przyjmowana beznamiętnie. Oczywiście zdumiewać musiał początek 'znajomości' z majką, ale może młodzi ludzie właśnie tak zaczynali. Wplecione w treść fragmenty poezji Ginsberga mogą sugerować skąd w ogóle wzięło się zainteresowanie Basi wydumaną 'podróżą w kosmos'. Wszystkie późniejsze wzloty (bardzo rzadkie) i upadki (co chwila) to już była naturalna konsekwencja dokonanego wyboru. Druga część i opowieść o stanach psychicznych bohaterki zmusza do zadania sobie pytania, kim są ludzie pracujący w szpitalach psychiatrycznych. Czy bohaterka żyjąca w dwóch światach, walcząca nieustannie z własnymi demonami jest odpowiednią osobą do leczenia innych ? Zupełnie zadziwił mnie fakt, że można przez lata ćpać, w tym przypadku do końca czerwca a parę dni później iść i zdać egzamin na psychologię. Momentami to wszystko wydaje się jakieś wydumane, wręcz nierealne. Rozważania bohaterki a właściwie jej nieustanny płacz nad sobą budzi jednak ogromne współczucie. Samotność w jej sytuacji musi być prawdziwym przekleństwem. Nie bardzo mogłem też zrozumieć zupełnie różne podejście i opinie wyrażone w późniejszej książce autorki 'Byłam schizofreniczką'. Te dwie książki po prostu do siebie nie pasują, nie współgrają ze sobą. Książka dobra, ale przeznaczona dla młodzieży i jej rodziców. 6/10.