Pamiętam tylko ogień

„Pamiętam tylko ogień” to książka wyjątkowa – kameralna, intymna, ale pełna znaczeń. Nie jest to opowieść, którą czyta się dla fabularnych zwrotów, tylko bardziej historia do powolnego zanurzenia się. Narracja ma swój własny rytm – spokojny, trochę duszny, ale konsekwentny i bardzo charakterystyczny dla autorki. Literatura, która nie podąża utartymi ścieżkami, a zamiast tego zaprasza nas do wejścia w świat emocji, wspomnień i nieoczywistej prawdy. Dostajemy tu opowieść o kobiecej wrażliwości, o poszukiwaniu siebie, o tym, co przekazujemy z pokolenia na pokolenie – czasem świadomie, czasem nie. Główna bohaterka, Malutka, przyjeżdża do swojej ciotki Konstancji. To, co z pozoru wygląda na zwykłą wizytę, szybko staje się początkiem czegoś dużo głębszego. Pojawiają się pytania, obrazy, które nie pasują do wspomnień, a także stary album i zdjęcia, z których zaczynają znikać ludzie. Książka wciąga nie akcją, a atmosferą. Ma się wrażenie, że przebywamy w świecie, który być może nie istnieje naprawdę – może to sen, może echo przeszłości. Wiele scen zostaje w pamięci na długo – rozmowy przy kuchennym stole, napięcie między postaciami, niepokojące szczegóły. Wszystko to składa się na historię, która bardziej działa na emocje niż na logikę. Ogromnym atutem powieści jest język – precyzyjny, oszczędny, ale pełen znaczeń. Nie ma tu zbędnych słów. Nawet to, co przemilczane, ma swoje miejsce. Cenię autorkę za to, że potrafi pisać o trudnych rzeczach z wyczuciem i spokojem, bez patosu, ale i bez uproszczeń. Wyróżniającym elementem książki jest postać trolla. Choć może się wydawać, że nie pasuje do reszty, okazuje się bardzo ważna. Jest obserwatorem, komentatorem, czasem sumieniem. Świetny koncept, który dodaje opowieści jeszcze jednej warstwy – trochę magicznej, trochę symbolicznej. To historia, która rozwija się powoli, w rytmie przemyśleń i emocji, prowadząc nas przez przestrzenie pełne symboliki i ulotnego klimatu. Dla miłośników literatury nieoczywistej, z pogranicza jawy i snu — będzie to wyjątkowe doświadczenie. „Pamiętam tylko ogień” zostawiło mnie z poczuciem lekkiego niedosytu – nie dlatego, że czegoś brakowało, ale dlatego, że chciałoby się jeszcze trochę w tym świecie pobyć. To opowieść o przemijaniu, pamięci, rodzinie i o tym, jak łatwo coś zgubić... i jak trudno to potem odnaleźć. Dla mnie – bardzo wartościowa lektura.