Pachan

Z jednej strony mamy drugi tom drugiej serii, a z drugiej mam wrażenie, że autorka jedzie na jednym patencie metodą zdartej płyty. W kółko powtarza się ta sama historia. ON – gwałtowny, agresywny, nieufny, jednym słowem straszny wilk. I ONA – malutka, przestraszona, skrywająca odważne serce w ciele króliczka. Multum uczuć, fajerwerki pożądania, do tego wątki mafijne w wersji lukrowatej. Przy czym obraz mafii… Wszyscy to „wory”. Porównując do naszego podwórka to jakby na lewo i na prawo „gity w koronie” czy włoscy „ojcowie chrzestni”. Można sięgnąć do kilku książkowych pozycji o radzieckiej i postradzieckiej mafii i okaże się, że „wory” nie są władzą wykonawczą tylko ustawodawczą i sądowniczą względem półświatka przestępczego. Główny bohater niekoniecznie może być worem lub powinien być „rozkoronowany” w kolonii karnej. Tym bardziej, że do czynienia mamy z prequelem poprzedniej serii. Tylko że Pani paulina akcenty rozstawia gdzie indziej i ma być większe zauroczenie męskością i brutalnością męskiego bohatera, a tu riegałki pasują jak ulał i mamy „pluszowego człowieka z blizną”. Szczególnie uwzględniając wewnętrzne rozterki Makbeta, tfuuu, Igora. No i Ajsza jako ucieleśnienie łabędzia ze złamanym skrzydłem. Romansidło, które tym razem wywoływało u mnie bardziej rozbawienie wymieszane z rozdrażnieniem niż ciekawość i rozluźnienie. Nie siadło.