Ozyrys

Mróz przyzwyczaił czytelnika do akcji i wciąż raczy nas akcją. Kolejny tom o Langerze wybija się na kolejny poziom i „do tanga” staje już dwoje/dwóch psychopatycznych morderców. Kto komu pomaga i czy rzeczywiście pomaga oraz czy pomiędzy psychopatami może istnieć jakakolwiek przyjazna relacja? Na te pytania należy sobie odpowiedzieć samemu czytając Ozyrysa. Mróz kręci całkiem dobre lody miotając bohaterami do pełnego ubicia (nie mylić z „zabicia”). Zdarzyć się może wszystko, szczególnie jeżeli w pełni wykorzystywana jest licentia poetica. W tej książce wcale nie chodzi o „true story” tylko o pchanie fabuły. Stary dobry amerykański styl tworzenia sensacyjnej fabuły. Od samego początku zadawałem się pytaniem jak mocno zakręci akcją Mróz. W pełni korzysta z gwałtownych zwrotów akcji i potrafił mnie zaskoczyć. Chociaż sygnały były i powiedzmy że pewne zerwanie maski wcale mnie nie zaskoczyło. Jak przy Mrozie – kolejne jakościowe czytadło.