Otwarte wody

Najlepiej, by był to wakacyjny romans. Albo, by wcale go nie było, bo zakochanie się w dziewczynie przyjaciela nie jest scenariuszem, na który jesteśmy gotowi. Najlepiej, gdy już się zdarzył, byłoby wpaść w niego z impetem, smakując duszne noce i gwałtowność pożądania. Ale to nie jest taki romans. Bo, żeby kochać bez oglądania się na świat, trzeba przestać się bać. Miłości, bliskości, przede wszystkim zaś świata. Londyn jest miastem kolorowym ale nie pozbawionym stereotypów. Być może gdyby nie rasizm, gdyby nie zapadnięcie się w wewnętrzny, artystyczny świat dający prawdziwą wolność, fotograf i tancerka stworzyliby piękną, ckliwą i namiętną parę. Gdy jednak zaczynamy zżymać się na niepewność, ostrożność, skłonność do ucieczek, filozoficzne przegadanie w miejsce chciwości na młodą miłość, opowieść skręca w policyjne podejrzenia, unikanie kontaktu wzrokowego z potencjalnym napastnikiem, minutowe migawki z mentalności, która ciąży na chłopaku z Ghany. Ci dwoje - światli, polityczną poprawnością wykształceni w prywatnych szkołach, tkwią w zachwycie sobą za szklaną ścianą obaw. Płynie z powieści Caleba Azumaha Nelsona hołd dla literatury i muzyki tworzonej przez czarnoskórych artystów. Tam, gdzie pozornie brakuje sensu działania, trafiamy na opisy i cytaty z tekstów kształtujących myśli bohaterów. Tak samo wrażliwi, tak samo subtelni, dzielą świat filmów, muzyki łączącej ich kablem jednych słuchawek i niezwykłej intymności. Łatwiej byłoby pójść do łóżka, poczynić deklaracje ale nie - to łabędzie, piękne, acz płochliwe w świecie, gdzie dla ich mniejszości wszystko jest nieoczywiste a czynienie planów bywa żartem. Książkę czytamy w drugiej osobie. Ktoś opowiada bohaterowi o zatraceniu w tańcu, o uczuciu nie do odparcia, o łzach i gniewie. I o tej miłości, której 'uczestnicy' nie potrzebują imion, są muzyką, zdjęciem, społecznym nakazem, dotykiem i oddaleniem. Czuła to książka i bolesna niepewnością. Pełna napięcia cielesnego i rasowego. Niebanalna, zmieniająca nastroje, denerwująca naiwnym stawaniem w pół kroku. Bardzo dobra. Przekład, piękny i poetycki przygotował Mariusz Gądek. Katarzyna we współpracy z Wydawnictwem Drzazgi ps. A jeśli zastanawiacie się czy można popłynąć z tą opowieścią na fali wspominanej w niej muzyki, to tak! Znalazłam playlistę na YouTube . Dodaje niezwykłego smaku, wzmacnia efekt i dopowiada niewypowiedziane. Warto połączyć słowo czytane i wyśpiewane, ta mieszanka czułości i lęku przed byciem przeoczonym, niedostrzeganym, ignorowanym nabiera innego wymiaru. Kultura i miłość - czy może być lepsze połączenie? To nie jest może powieść wybitna ale na pewno warta spędzenia z nią kilku nasyconych chwil.