Ostry dyżur

I co ja mam napisać o tej powieści? Z jednej strony była ciekawa, trzymała w napięciu i poruszyła ważny temat eksperymentów na dzieciach. Z drugiej strony była rozwlekła, z przeciągającymi się dłużyznami i niezwykle trudna do zaakceptowania poczynań głównego bohatera Davida Spiera - lekarza ordynatora szpitalnego oddziału ratunkowego UCLA. Poza tym autor ukazał w tej powieści działania policji jako kompletną amatorszczyznę - ja nie mogę, całe zastępy glin z Los Angeles uganiają się za chorym psychopatą i nie są w stanie go namierzyć, nie mówiąc już o tym, by go złapać... Nie tak dawno przeczytałem cykl Hurwitza z "Orphanem X", który bardzo mi się podobał, sięgnąłem więc po "Ostry dyżur" i tu już tak dobrze nie było. Jednak nie zniechęciło mnie to na tyle, by zrezygnować z kolejnych jego powieści. Ale to za czas jakiś... Mimo swych uwag polecam tę powieść - nie jest wcale taka zła...