Ostre cięcie. Jak niszczono polską kolej

"Zgrabny, lecz nieco pobieżny reportaż" Jestem osobą zainteresowaną tematem i treści zawarte w ostrym cięciu nie były dla mnie nowością. Autor zebrał niektóre przyczyny upadku Polskiej Kolei i pokrótce je omówił. Niestety sam nie pozostał obiektywny w wielu kwestiach, dlatego wątki nie do końca odpowiadają prawdzie na gruncie. W pracy pojawiają się nazwiska osób odpowiedzialnych za pewne działania. Jednak jest ich stanowczo za mało. Można powiedzieć, że odkryto zaledwie wierzchołek góry lodowej. Winni są wskazywani z kręgów władzy i wyższych szczebli zarządzania. Wielka szkoda, że autor na tym poprzestał i nie próbował zejść niżej do poziomu szeregowego pracownika tej instytucji. Bo nie tylko władza uczestniczyła w procederze demontażu i niszczenia kolei. W książce nie przeczytamy o lokalnych dyrektorach zakładów likwidujących linie i osobiście sprzedających pozyskane z nich elementy. Brakuje pokazania powiązań między likwidacją niektórych linii a rozwojem prywatnej inicjatywy przewoźniczej (busów),za którą stali kolejarze. Nie ma nic o stacjach na których biznes kradzieży paliwa z cystern i lokomotyw stał się podstawą utrzymania dyżurnych ruchu, kolejarzy i miejscowej ludności. Autor wskutek braku obiektywizmu i pro kolejowej postawy omija pewne niewygodne wątki sprawy, wskazując winnych w szeregach poza pracowniczych. Nie ma też cofnięcia się w czasie i pokazania od którego momentu tak naprawdę zaczął się upadek kolei. Nie była to data wskazana przez autora, lecz sam proces zaczął się dużo wcześniej. Moim zdaniem swoją opowieść powinien zacząć, od daty, kiedy to zadecydowano, że kary więzienia można odpracować na kolei. I dobrze prześledzić, kto zaczął wspinać się po szczeblach władzy. Karol Trammer opisując katastrofę w Szczekocinach, w kontekście zaniedbań i naruszenia systemów bezpieczeństwa, chyba nie doczytał raportu komisji powypadkowej. Zapomniał wspomnieć, że współwinnymi katastrofy byli obaj maszyniści, którzy zginęli. Popełnili krytyczne błędy, za które zapłacili życiem. Szkoda, że autor też nie poszedł tym tropem. Nie pokazał jak traktowani byli Ci, którzy przepisów przestrzegali i potrafili zatrzymać pociąg w newralgicznym punkcie, blokując linię, bo znaleźli się w sytuacji naruszenia przepisów bezpieczeństwa. "Maszynisto nie bój się..." te przypisy na okładce Wykazu Ostrzeżeń pojawiły się nie przypadkowo. Były też jawnym absurdem - "maszynisto nie bój się stosować przepisów". Dlaczego w ogóle się pojawiły? Na takie pytania autor nie odpowiada. "Ostre cięcie" to zaledwie wskazanie problemów i tematów, za które trzeba się solidnie zabrać. Solidnie to znaczy do samego dna... Nie tak jak w książce. Wskazywanie winnych, bez ingerencji w środowisko to maskowanie prawdziwej przyczyny. Rana nie oczyszczona jątrzy się do dziś. Dobrze, że książka ta powstała i pokazała zarys pewnych działań i mechanizmów. Wskazała niektórych winnych z nazwiska. Teraz trzeba pójść za ciosem i okrywać kolejne karty. Ja traktuję "Ostre Cięcie" jako pobieżne streszczenie wielowątkowego tematu. Warto je przeczytać, by wyrobić sobie pogląd na pewien wycinek. Trzeba jednak pamiętać, że to dopiero początek. A do pełnego poznania "Jak niszczono Polską Kolej" daleka droga.