Ostatnie dochodzenie

Ufff, zmęczyłem. Książka w wydaniu 'pocket', ma ledwie 350 stron, a ja zmęczyłem. Lubię czytać książki Craisa, bo choć pisarsko Ameryki nie odkrywa, to jednak są to dość przyjemne, "akcyjne" czytadła. "Ostatnie dochodzenie" formalnie jest książką o porwaniu 10-letniego chłopca, ale tak na dobrą sprawę jest książką o niczym. Kolejna odsłona perypetii duetu Cole/Pike jest jak odcinek proceduralnego serialu, ale oklepanego od A do Z. Czyli oglądam serial, a w nim nieśmiertelni bohaterowie ratują kogo się da, jak się da i kiedy się da. I po takiej projekcji natychmiast nasuwa się pytanie: "znowu???". Wracając do książki, to chłopiec zostaje uprowadzony, zamieszany jest w to Cole,od czasu do czasu pojawi się Pike i to praktycznie całe napięcie tej powieści. Retrospekcje które w większości są niepotrzebne, opowiadają o przeszłości bohaterów nie wnosząc do toku powieści w zasadzie nic, co byłoby przydatne dla Czytelnika. Gdzieś tak przy końcu coś tam się zaczyna dziać, i tyle. Do tego postać uprowadzonego chłopca, Bena. Za pomocą Srebrnej Gwiazdy (czyli amerykańskiego odznaczenia),którą otrzymał od Cole'a, potrafi m.in. wydostać się z zakopanej w ziemi plastikowej skrzyni, oraz mając przystawiony przez najemnika-mordercę nóż na gardle, wbić swojemu prześladowcy tą Gwiazdę w oko. Batman, Superman i James Bond pochowali się ze wstydu! Cóż, tym razem spod ręki Craisa wyszedł nudny średniak jakich wiele na rynku wydawniczym i nic poza tym. Marniutko...