Ostatnie dni Ptolemeusza Greya

Starość bezsprzecznie stanowi naturalny etap życia każdego człowieka. W sensie biologicznym starość to przewaga umierania ( komórek układu nerwowego ) nad powstawaniem. Dlatego zaburzone są m.in. funkcje poznawcze, a więc pamięć. Wolniej się myśli, gorzej kojarzy, trudniej koncentruje. Wzrok i słuch są słabsze. Człowiek staje się chwiejny emocjonalnie - łatwo go wytrącić z równowagi. Spada aktywność, ponieważ energii też jest coraz mniej. Ciało odmawia posłuszeństwa i coraz bardziej uzależniamy się od innych. Tak więc nie starości się boimy, lecz chorób oraz niedołęstwa. I samotności. Starsi ludzie są samotni, bo partner życiowy odszedł albo umarł, bo dzieci mają swoje życie. Człowiek czuje się wszystkim zmęczony, szczególnie chorobami, które są nieodłączne w procesie starzenia się. "Śmierć zgubiła mój adres" Ptolemeusz Gray- Pity, Papa Gray ma 91 lat. Mieszka sam przy La Jolla Place w Los Angeles. Jego żona Sensia zmarła a dzieci z pierwszego małżeństwa nie chcą go znać. Mieszkanie, które wynajmuje jest istnym składem rupieci i robaków. Pluskwy, karaluchy, rybiki, pająki to nieodłączni towarzysze staruszka Ptolemeusza. Odwiedza go tylko siostrzeniec Reggie i to z polecenia June, córki jego najstarszej siostry. Pomaga zrobić i przynieść zakupy. Pewnego dnia Reggi ginie, a jego miejsce zajmuje młodziutka, piękna Robin, która staje się oczami i uszami Papy Greya. "Ostatnie dni Ptolemeusza Greya" to takie troszkę inne, bo przede wszystkim amerykańskie wydanie "Mężczyzny imieniem Ove" Inna jest osobowość Ptolemeusza niż Ovego, ale wątki troszkę podobne. Wspaniale opisana samotność i zagubienie starszego człowieka, człowieka który jeszcze może żyć, ale czy chce ? Po co żyć kiedy nie ma się nikogo, ledwo słyszy się muzykę poważną płynącą z radioodbiornika, a wiadomości przewijające się w telewizji nie zostają ani na moment w głowie oglądającego. Bóg jednak płata mu figla i na jego drodze stawia przecudowną Robin, która jest po wielu przejściach mimo swoich 17 lat. Robin z wielkim szturmem wkracza do mieszkania , a tym samym do życia Ptolemeusza i robi w nim gruntowny remanent. Ileż w tej powieści jest mądrości, ileż emocji, ile smutku i radości, to aż ciężko opisać. Tej powieści nie chce się odkładać na bok, ona przyciąga czytelnika do siebie jak magnez. Ptolemeusz oprócz życia codziennego, ma bogate życie wewnętrzne. I tak jak Ove wspominał piękne chwile spędzone z żoną, tak Papa Gray wspomina "wujka" Coydoga Mc Canna, który od dziecięcych lat był jego mentorem i przyjacielem. Nauczył go wiele i mimo, że Ptolemeusz był jeszcze dzieckiem, to dewizy życiowe przekazane przez Coydoga przechowywał w duszy i pamięci, aż do starczych lat. Niesamowita, niebanalna opowieść o starości, o potrzebie bycia potrzebnym, o miłości, przyjaźni, o tym, że starszy człowiek może wspaniale dogadać się z młodszym pokoleniem, ba może być dla wielu młodych osób jeszcze wzorem do naśladowania. Powieść poruszająca również problem dyskryminacji osób czarnoskórych, z wątkami dotyczącymi Ku Klux Klanu. "Ostatnie dni Ptolemeusza Greya" dla mnie to powieść będąca kolejną literacką perełką. Doczytałam, że jest serial na podstawie powieści z Samuelem L. Jacksonem w roli głównej, który chciałabym bardzo obejrzeć.