Ostatnia więźniarka Auschwitz

Dzisiaj przychodzę do Was z książką, której nie sposób dokonać oceny. Bo jak z perspektywy wygodnego fotela, ciepła w domu i filiżanki gorącej herbaty pod ręką ocenić to, co spotkało ludzi w obozie koncentracyjnym? Jak ocenić dramat każdego przebywającego tam człowieka, którego historia powinna zostać opowiedziana całemu światu? W najnowszej książce @ninamajewskabraun Ostatnia „Więźniarka” Auschwitz, która ukazała się nakładem wydawnictwa @bellona, autorka prezentuje nam relację historyczną – kronikę rodziny opowiedzianą przez córkę więźniarki obozów na Majdanku, w Ravensbruck i Buchenwaldzie i więźnia z Auschwitz. To właśnie Anna Odi – córka Mirosławy i Józefa przesyłając autorce spisane przez siebie fragmenty z życiorysu rodziców rozpoczęła współpracę, która zakończyła się wydaniem książki. I pewnie zaskoczeniem będzie dla niektórych fakt, że ponad 75 lat po wyzwoleniu obozu w Auschwitz w jednym z esesmańskich bloków przyszła na świat, nadal mieszka i pracuje na terenie Państwowego muzeum Auschwitz-Birkenau kobieta, która do dzisiejszego dnia jest „więźniarką” miejsca i historii. A dzięki swojej pracy ratuje od zapomnienia to, o czym nam współczesnym zapomnieć nie wolno. Ta książka to opowieść o rodzinnych dramatach, o przewrotności losu, ale także hołd oddany tym, którzy przebywali w obozie, przetrwali i chcieli dzielić się dalej ze światem tymi wspomnieniami. Autorka dokonała niesamowitej pracy spisując historię rodziny i oddając emocje, które odczuwali ówcześni mieszkańcy Warszawy. Oprócz wspomnień znajdziemy tutaj mnóstwo zdjęć, treści obwieszczeń, ogłoszeń czy plakatów propagandowych. Na samym końcu znajdziemy też wywiad z Panią Anną, który poruszył moje serce przepełnione już bólem po lekturze książki. Mam nadzieję, że autorka jeszcze niejednokrotnie przeleje na papier kolejne losy byłych więźniów obozów koncentracyjnych tak, by ocalić historię dla potomnych. „Nam, szczęśliwcom, którzy nie doświadczyliśmy takiego bólu i strachu jak oni, pozostaje tylko wyobraźnia i szczere współczucie. Pielęgnowanie pamięci o Ofiarach. Zatrzymanie się w biegu i zastanowienie: kim byli, jak liczne były ich rodziny, kto za nimi tęsknił i po nich płakał?”.