Ostatnia wieczerza

To pierwsza książka Pawła Huelle, która mnie nie zachwyciła. Całość wydała mi się przyciężkawa i nieco chaotyczna, chociaż w pewnym momencie pozornie odległe od siebie wątki zaczynają się łączyć. Jakie dostrzegłam plusy? To na pewno świetna satyra na współczesną Polskę, na rodzimą pruderię, dewocję i zaściankowość. Jednocześnie jednak autor nie zostawia suchej nitki na tych, którzy chcą za wszelką cenę uchodzić za super nowoczesnych i silą się na postawę awangardzistów (zwłaszcza w dziedzinie sztuki i polityki). Obrywa się także malkontentom i niepoprawnym romantykom, którzy z sentymentem rozpamiętują przeszłość. Za pozytywne uważam interesujące odwołania do historii, filozofii, literatury, malarstwa, religii. Dużo jest tu takich kontekstów, ale czasami miałam wrażenie, że nie łączą się one harmonijnie z właściwą akcją. Stąd moje rozczarowanie. Nie jest to na pewno lektura lekka, łatwa i przyjemna, ale - mimo wspomnianych przeze mnie minusów - warto po nią sięgnąć, bo skłania do wielu przemyśleń i ciekawie, intrygująco, nieraz ironicznie pokazuje otaczający nas świat. Mimo iż akcja rozgrywa się w przyszłości, trudno oprzeć się wrażeniu, że to bardziej powieść realistyczna i krytyczna niż utwór fantastyczny (zresztą elementów stricte fantastycznych jest tu bardzo niewiele).