Ostatnia podróż Winterberga

Książka umęczyła mnie straszliwie. Pomimo w sumie dość ciekawego zamysłu okazała się być niewypałem. Liczne powtórzenia, dokuczliwa forma i ogrom informacji po prostu zabił we mnie całą przyjemność z lektury. Przyznaję, że zdarzały się momenty, które mocno mnie wciągnęły, szczególnie te dotyczące historii kolei, pociągów czy właśnie samej przeszłości, ale w ogólnym zarysie ta powieść drogi powaliła mnie na łopatki. Bohater, który zafascynowany historią sprowadza do niej każdą sytuację, czy zachowania ludzi, niestety rozminął się z prawdą w kwestii najistotniejszej, która przewija się przez całą opowieść, a mianowicie bitwy pod Koniggratz (Sadową) z 3 lipca 1866 roku nie wspominając ani słowem o udziale w niej Polaków, akcentując rolę Bawarczyków czy Prusaków, dlatego pozwolę sobie zacytować informacje podane na Wikipedii: "Duża część żołnierzy poległych w bitwie po obu stronach była narodowości polskiej. Fakt ten zauważył Alois Jirásek w opowiadaniu „Poranek po bitwie”. Cyprian Kamil Norwid w liście do Józefa Bogdana Zaleskiego napisał: Pod Sadową głównie wygrali Polacy (hułany poznańskie),bijąc się i mordując z Polakami (hułany galicyjskie). W armii pruskiej najwięcej Polaków służyło w korpusach II oraz V, w których skład wchodził 58 Poznański Pułk Piechoty, 7 Zachodniopruski Pułk Grenadierów oraz 37 Zachodniopruski Pułk Fizylierów. Galicyjskie pułki piechoty i jazdy wzięły udział w wojnie z Prusami w ramach Armii Północnej (Korpusy I, II, VI, VIII, i X). Uczestniczyły też we wszystkich ważniejszych bitwach na czele z batalią pod Sadową". I to by było tyle jeśli chodzi o trzymanie się faktów przez autora. Jako historyk muszę zareagować na spore nieścisłości w książce, która z jednej strony drąży tematy historyczne a z drugiej robi sobie taką wygodną "omijankę" faktów. Albo piszemy luźno i nie na temat, albo piszemy ściśle i podajemy wszystkie rzeczywiste informacje, a nie te, które nam pasują do konwencji wprowadzając w błąd czytelników. Dla mnie to niedopuszczalne.