Ostatnia Kobieta-Wyrocznia

Zaskakująco dobra. Nie wiedziałem, czego się spodziewać, trafiłem na Millera w ramach moich jamajskich poszukiwań. Historia Kobiety-Wyroczni (głoszącej przestrogi),_ urodzonej w kolonii trędowatych członkini Kościoła Odrodzeńców, emigrantki, w Anglii osadzonej w szpitalu psychiatrycznym, zgwałconej przez pielęgniarza-ogrodnika. Dziecko, które przyszło na świat w wyniku tych gwałtów, to Pan Pisarz, urodzony martwy, wskrzeszony przez niezrozumiałe słowa Kobiety-Wyroczni, który tropi losy swojej matki. Miller dość zgrabnie i oryginalnie splata różne perspektywy. Nie chodzi nawet o prowadzone naprzemiennie narracje Pana Pisarza (prowadzi wywiady z różnymi osobami, które zetknęły się z Adamine Bustamante aka Pearline Portious),_ "właściwej" opowieści oraz poprawek i wtrąceń Adamine. Ja to czytam jako opis zderzenia kultur - irracjonalnej, magicznej i religijnej Jamajki z chłodną, racjonalną, medykalizującą odstępstwa od normy Anglią. Oczywiście Kei Miller to nie Marlon James (choć bywa bardzo brutalnie, religijnie, mistycznie i magicznie). "Ostatnia Kobieta-Wyrocznia" to rzecz bardziej poetycka, rozmyta i niedopowiedziana. Na tyle fajna, że na pewno będę mieć oko na Keia Millera (wydał jeszcze debiutancki zbiór opowiadań i bodajże dwie inne powieści). Ciekaw jestem też oryginału, bo tłumaczenie Bohdana Maliborskiego nie zgrzyta, ale też fajwerwerków a la Sudół nie zauważyłem :)