Ostatni zjadacz grzechu

To książka, która pochłania. Wciąga i angażuje. Otwierając ją, w jednej chwili przenosimy się do górskiej doliny, od pierwszych stron dźwigając ciężar poczucia winy i odrzucenia, jaki nosi dziesięcioletnia Cadi, opowiadająca tę pełną tajemnic historię. Historię ostatniego zjadacza grzechu złączoną z losem tych, którzy go nim uczynili oraz tych, którzy przynieśli mu wyzwolenie. Zwyczaj wybierania zjadacza grzechu, którzy w zamian za poczęstunek przyjmowali na siebie moralne wykroczenia zmarłych osób – znany był w XIX wieku w Anglii, Szkocji i Walii, a wraz z imigrantami przedostał się do Ameryki. I właśnie górskie obszary Stanów Zjednoczonych wybrała Francine Rivers, by z charakterystyczną dla siebie wrażliwością i fantazją ukazać rozgrywającą się tam tragedię ludzkich dusz poprzez przedstawienie losów jednego z pożeraczy grzechu. Wszystko tu jest ciekawe – temat, fabuła, narracja, bohaterowie. Trudno nie dać się wciągnąć do tego świata małej wioski, ukrytej pośród górskich szczytów, gdzie przewinień jest tak wiele, że zjadacz grzechu niemal dla każdego wydaje się ostatnią deską ratunku. Zresztą, czy będziemy się przed tą rzeczywistością bronili? Któż z nas nie lubi tajemnic – mrocznych zagadek z bliższej i dalszej przeszłości? Pieczołowicie strzeżonych sekretów, tak wpływających na wszystkie aspekty teraźniejszości. W dodatku kwestie poświęcenia jednostki w imię dobra zbiorowości, zbawienia oraz grzechów ludzką miarą niewybaczalnych dla wielu pozostają ważne i godne refleksji. Wierni czytelnicy Francine Rivers nie będą zawiedzeni. Pisarka robi dokładnie to, co zawsze. Sięga do źródeł historycznych oraz zakamarków swej wyobraźni. Kreuje postacie, które ożywają, by na długo pozostać w czytelniczej pamięci. Tworzy fabułę, przypominającą krętą ścieżkę, gdzie każdy zakręt intryguje. Niekiedy sięga po patetyzm, budując wręcz teatralne sceny. Wykorzystuje wszystkie swe literackie zdolności w jednym celu: by głosić prawdę o Jezusie. By ukazywać nieoczywistość wiary.