Ostatni zachód słońca

Przenikająca ludzkie słabości, pragnienia i wzbierające w sercu namiętności. Wnikliwie definiująca miłość, którą trudno wpasować w sztywne ramy deklaracji. Uświadamiająca, że wspomnienia są niczym wiatr otulający nadmorskie wydmy – ciepłe, kojące, ale i ulotne, będące tylko wyidealizowanym powidokiem. Liczy się tu i teraz. „Ostatni zachód słońca” to powieść obyczajowa z wrażliwością muskająca struny romansu, a zarazem dotykająca również tych najdelikatniejszych, które skrywają się na dnie duszy czytelnika. Nie sposób doświadczać tej historii bez łez, tak śmiało krystalizujących się w oczach, bez melancholii, która zobrazowanymi emocjami utrwala się pod powiekami, bez refleksji nad życiem i uczuciami. To opowieść o pożegnaniach i powitaniach, o przeszłości i teraźniejszości, które niebezpiecznie się splatają, w końcu o trudnych wyborach i moralności. Zanurzona w smutku, przejmująca, ale swoim wstrząsającym wydźwiękiem podkreślająca egzystencjonalne wartości. Pierwsza miłość – niezapomniana, szalona, kształtująca nastoletnią tożsamość, w końcu najczęściej rozdzierająca serce. Niekiedy wciąż będąca niedokończonym rozdziałem w księdze życia, osiadająca w pamięci wciąż niepostawioną ostatnią kropką, a tym samym wciąż otwarta na kontynuację zapisków miłosnej opowieści. Co, kiedy rozpoczęło się już całkiem nową historię o innym tytule? Może nieco schematyczną, prozaiczną, ale przecież przesiąkniętą rodzinnym szczęściem, wzniesioną na fundamencie bezpieczeństwa. Z czułością właściwą swojej twórczości, Agata Przybyłek opowiada o zderzeniu się dwóch bliskich sobie niegdyś światów – tego wciąż tlącego się niesprecyzowanymi uczuciami z lat młodości i tego poukładanego, podszytego dorosłą odpowiedzialnością za złożone obietnice. Konfrontuje dwa istnienia na malowniczej plaży Trzęsacza, nadając ich rzeczywistości ekscytującego kolorytu, ale zarazem intencjonalnie odbierając spokój. Przytulna nadmorska miejscowość, wyeksponowana z zauważalnymi pasją i sentymentem, nie staje się dla wymowy fabuły przypadkowa – w przywoływanych na karty powieści legendach z tego miejsca tkwi bowiem istotny przekaz. Na jego tle odmalowano piękny portret rodzinnego wsparcia, troski, a przede wszystkim miłości, ale i bolesne oblicze przemilczanych prawd i nurtujących latami tajemnic. Zainscenizowano piórem ze słów druzgocącą wizję utraconych marzeń, okrutnego losu pozbawiającego nadziei oraz planów, a przy tym odzierającego ze złudzeń. Finalnie to wzruszający obraz akceptacji swojego przeznaczenia, który niezaprzeczalnie spowoduje sunące po policzkach krople łez. Ta historia wdzięcznie, choć dosadnie afirmuje życie – jego celebrację, radość z każdego dnia, docenianie każdej chwili, bo jutro to zaledwie synonim niepewności. Zwraca również uwagę na wyrozumiałość w stosunku do ludzkich błędów oraz zatracenia się w odmętach wspomnień. Na zapomnienie o efemeryczności tych wyjątkowych momentów, które z łatwością mogą stać się przebrzmiałym echem, aczkolwiek „ostatecznie wszyscy jesteśmy tylko ludźmi, prawda?”.