Ostatni z listy

Czasami książka nie jest tylko książką. Jest wspomnieniem, które nigdy nie należało do mnie, ale po przeczytaniu czułam, jakbym sama je przeżyła. "Ostatni z listy" Anny Rybakiewicz to nie historia do poduszki – to opowieść, która wdziera się w myśli i nie pozwala zasnąć. Wszystko zaczyna się jak mozaika – małe kawałki życia różnych ludzi, które początkowo wydają się odległe, a potem składają się w jeden obraz. Aniela ucieka – nie przed wojną, ale przed samą sobą. Władysław znajduje miłość tam, gdzie powinien znaleźć tylko chaos. Irena wraca, choć w głębi duszy wie, że powrót nie zawsze oznacza bezpieczeństwo. A potem jest lipiec 1943 roku. Czwartek. Jeden poranek, który roztrzaskuje życie bohaterów na ostre, bolesne odłamki. Bohaterowie nie są patetyczni, nie są pomnikami – są ludzcy. Popełniają błędy, boją się, kochają w niewłaściwych momentach i nie zawsze są bohaterami. To nie jest książka o wojnie. To książka o tym, co wojna robi z ludźmi. O tym, że miłość i strach mogą iść ramię w ramię, a nadzieja bywa tak krucha, że pęka od jednego pukania do drzwi. Czytając, miałam wrażenie, że ktoś szepcze mi tę historię do ucha. Jest to echo prawdziwych losów, które zbyt długo pozostawały bez głosu. Rybakiewicz nie pisze – ona rzeźbi w emocjach. Każde słowo ma ciężar, każda scena zostawia ślad. Kiedy zamknęłam książkę, nie zamknęłam tej historii. Wręcz przeciwnie – czułam, jak rozlewa się we mnie, zostawiając ślady, których nie sposób zetrzeć. "Ostatni z listy" to nie opowieść, którą da się odłożyć na półkę i zapomnieć. To echo. Wraca, gdy najmniej się tego spodziewasz – w ciszy nocy, w dźwięku stukających o szybę kropli deszczu, w myśli, że przecież mogło być inaczej. Jeśli szukasz lektury, która porwie Cię w przeszłość, ale zostawi z pytaniami o teraźniejszość – sięgnij po "Ostatniego z listy". Tylko przygotuj się na to, że nie będzie to łatwa podróż.