Ostatni kojot

Pierwszy raz spotkałem się z tą serią książek - o Harrym Bosch’u - i bardzo mi się spodobała ta opowieść. Bohater jest pokręcony, ale w sposób naturalny, można domniemywać, że sporo wynika z jego przeszłości i z wychowania w sierocińcu. Mimo tych zaszłości wygrywa, jako człowiek i to mi się bardzo spodobało. Nie jest jakąś alkoholiczną gnidą, która na przykład bije żonę lub robi coś podobnego, negatywnego, co często eksponują liczne kryminały z policyjnymi bohaterami. Nie posuwa wszystkiego, co się rusza i na drzewo nie ucieka. Jak daje komuś w ryj, to jego emocje są zrozumiałe i uzasadnione, wynikające z jego silnego poczucia sprawiedliwości. Książka nie jest zmarksizowana, co jest dla mnie przyjemnym zaskoczeniem. Fabuła wciągająca. Negatywnymi postaciami są gnidy ze świata przestępczego biznesu i tak zwanej „wielkiej polityki”, co jakoś zgadza się z moimi spostrzeżeniami, gdyż są to środowiska przyciągające najgorszych i najbardziej leniwych psychopatów, szukających jak najwygodniejszego życia ekstremalnie minimalnym wysiłkiem. Tym razem powstrzymam się od innych refleksji natury ogólnej, a książkę wielbicielom kryminałów – polecam.