Ósmy grzech

Trochę się obawiałam, że zabraknie tej magii, którą ujął mnie bohater poprzedniej serii, że Duszny nie będzie Krukiem. I nie był, ale Duszny godnie zastąpił Kruka. W twardym, szorstkim Kruku była jakaś dziwna maniera ratowania kobiet w potrzebie. W Dusznym też jest pewna wrażliwość, która ujawnia się w jego zamiłowaniu do szkicowania. Nie jest tak czuły na urok kobiet, ale ma sztywne zasady, którymi się kieruje. Mimo że Duszny zrzuca wszystko na karb wyrzutów sumienia, to jest wyczuwalne, że nie jest to główny czynnik motywujący jego działania. Ceni sobie lojalność i przyjacielskie relacje. Komisarz Przemysław Duszny boryka się z wyrzutami sumienia po akcji, po której jeden z jego kolegów trafił na cmentarz, a drugi na wózek inwalidzki. Próbuje odkupić swoje winy. Przyjmuje zgłoszenie zaginięcia byłej modelki, którego nikt dotychczas przyjąć nie chciał. Diana Drewska ułożyła sobie na nowo życie w Meksyku, co pokazuje na instagramie i nic nie wskazuje na to, że przebywa tam wbrew swojej woli. Szybko okazuje się jednak, że zaginięć modelek związanych z Domem Mody Hersza jest więcej. Sopocki dom mody z rozmachem wszedł na światowy rynek dzięki limitowanej kolekcji torebek za niebotyczną cenę. Jednak środowisko jest znużone przepychem i luksusem. To pcha ich do wynaturzonych rzeczy, które powinny wzbudzać wstręt i przerażenie, a wywołują niezdrową fascynację. Ósmy grzech – Ace­dia. "– Jest sie­dem grze­chów głów­nych. I jest grzech ósmy, być może pro­wa­dzą­cy do naj­więk­szych wy­na­tu­rzeń. [...] – Ko­ściół śre­dnio­wie­cza uzna­wał go za grzech śmier­tel­ny, bo otwie­ra mrocz­ne wrota wy­obraź­ni, za­ciem­nia duszę i spy­cha w po­tę­pie­nie. Na po­ku­sze­nie są wy­sta­wia­ni nie­licz­ni, lecz gdy ule­gną, są prze­klę­ci." Julia Skalska również była kiedyś związana z domem mody. Pożar, w którym zginęli jej rodzice, zmusił ją do wyjazdu. Zrobił to też Wujek Lu, który uratował Julię z pożaru, i któremu nie wolno się przeciwstawić. A Julia właśnie to zrobiła, wracając do Sopotu. "Złamane serca biją na oślep." Fabuła jest odarta z naiwności, konwenansów, które jednak charakteryzują bohaterki powieści. Pod płaszczykiem sławy, bogactwa, blichtru kryją się mroczne, bezwzględne, sadystyczne oblicza potworów. Tu luksus jest ważniejszy niż ludzkie życie. Nie domyśliłam się rozwiązania i byłam nim oszołomiona. Doszło ono do mnie dokładnie w tej samej chwili, w której odkrył ją Duszny, czyli wtedy, kiedy chciał tego autor. Aż miałam ochotę na facepalm... To było takie oczywiste i przemycane od początku w rozmowach, opisach i tropach, a ja tego nie zauważyłam. "– Py­tasz o in­ter­pre­ta­cję snów? Daj spo­kój. To bajki dla do­ro­słych dzie­ci, które nie chcą wie­rzyć w Boga, a w coś wie­rzyć muszą." Psychodeliczna okładka idealnie podkreśla magnetyzujący charakter fabuły. Niczym modelki magnetic, które "Mu­sia­ły mieć w sobie coś ma­gne­tycz­ne­go: pasję, po­wo­ła­nie, tę iskrę, która by je wy­róż­nia­ła, nawet gdyby nie wy­róż­nia­ła ich uroda." nadaje powieści magnetyzujący sznyt. Autor długo kazał czekać na swoje kolejne dzieło. Oby następna szybciej się ukazała. Duszny musi mnie jeszcze do siebie przekonać.