Osiedle marzeń

„Osiedle marzeń” – czyli jak się kończy pogoń za idealnym życiem Wojciech Chmielarz po raz kolejny odpala petardę i wali prosto w twarz tym, co lubią sobie myśleć, że jak zamkną się za szlabanem na osiedlu premium, to problemy magicznie znikną. Spoiler: nie znikną. „Osiedle marzeń” to kryminał, który z jednej strony cię wciąga jak Netflix o 2 w nocy, a z drugiej wali po łbie refleksją, że pod ładnym tynkiem czai się syf, hipokryzja i smród układów. Mamy trupa – klasyka. Mamy komisarza Mortkę – zmęczonego życiem, sarkastycznego gościa, który chyba już tylko z przyzwyczajenia wierzy, że sprawiedliwość ma jeszcze sens. I mamy osiedle, które miało być rajem, a okazuje się być czymś między piekłem a sitcomem klasy „Trudne sprawy”. Intryga? Poskładana tak, że zanim się połapiesz, o co chodzi, to już jesteś w połowie książki i nie możesz przestać. Tempo? Bez lania wody, bez przydługich opisów fontanny na środku osiedla. Dialogi? Naturalne, cięte, czasem z lekkim smrodkiem, ale dzięki temu bardziej prawdziwe. To nie jest kryminał dla tych, co chcą „miłego czytadełka na weekend”. To raczej coś dla ludzi, którzy lubią, jak ich książka nie tylko bawi, ale i kąsa. Jak trzeba, to uderzy w klasę średnią, w korpo marzenia i w to całe „kup dom, bądź szczęśliwy”. Chmielarz wie, że szczęścia w pakiecie z kredytem 30-letnim się nie dostaje. Werdykt: warto. Nawet bardzo. To nie tylko kryminał – to socjologiczna wiwisekcja polskiego snu o sukcesie. Czyta się jak zły sen, z którego nie bardzo chcesz się obudzić, bo za dobrze napisany.