Order

Sam jestem zaskoczony, jak bardzo mi się spodobał tom drugi, zważywszy na to ile ponarzekałem przy tomie pierwszym. Autor pewnie nie czytał mojej opinii, ale tom drugi wygląda lepiej, niż gdyby ją przeczytał i tylko ją uwzględnił. 1. Narzekałem na niedomknięte wątki i niezniszczalnych przestępców, którzy mogliby się poniewierać po kolejnych tomach. A tu tymczasem pozytywne zaskoczenie: wątek zostaje zamknięty, a kto ma łeb stracić, to go traci. 2. Naiwność bohatera w pierwszym tomie została tutaj złagodzona poprzez specyficzne poczucie humoru autora i do tego ten jego rodzaj, który mi odpowiada. 3. Opowiadana historia jest pozytywna, a ilość nieszczęść tych, których lubimy - jest znikoma. 4. Magia steryczna występuje w dawce dyskretnej, bez przesady, co skupia uwagę czytelnika bardziej na fabule, niż na samych zjawiskach magicznych. Dzięki temu ten oryginalny pomysł autora stał się zaletą książki, a nie wadą, jak w tomie pierwszym. 5. Podoba mi się deklarowany system wartości autora, ot choćby m.in. zdanie wyrażone przez autora (wyrażone nie wprost, ale poprzez fabułę),że istnieją sytuacje, gdy konieczna jest kara śmierci i to nie tylko wobec tych, co dopuszczają się masowych mordów, ale nawet wobec tych, co je planują, choćby ich zbrodnicze plany pokrzyżował ktoś z zewnątrz. I podoba mi się brak „plemiennej polityki”. Mimo tego, że książka opowiada o świecie fantastycznym jest niemarksistowska, co odbieram z dużym zadowoleniem. Zatem brawo, Panie Jamiołkowski, jeszcze nie wiem, co zrobił Pan w tomie trzecim, ale ten tom to doskonały trop. Polecam książkę, doskonała zabawa.