Opowieści z Wodnikowego Wzgórza

Opowieści, porównując do części pierwszej, wyobraźmy sobie, są niczym zjechanie z szerokiej, bezkresnej autostrady na drogę nieco węższą i krótszą, ale bez żadnych innych zmian, jak np. prędkości oraz kierunku jazdy, ani też zatrzymywania. Opowieści są przedłużeniem, ramieniem Wodnikowego Wzgórza i sięga się po nie siłą rozpędu, z głodu przygód i ludzkiej ciekawości. Stąd też skażone są subiektywnym podniesieniem oceny tej książki, tego skądinąd suplementu, ponieważ po lekturze WW chce się, aby trwały one dalej, podobnie jak przytoczona powyżej autostrada, i żeby nic nie trzeba było robić, tylko czytać i trwać w tym, i aby te przygody były w nas jak najdłużej. I cz. - Są to różne OPOWIADANIA, WIELU AUTORÓW, brak chronologii a sporo chaosu, mają niemal baśniowy charakter. Króliki pozwalają ponieść się fantazji. Zazwyczaj opowiada Mlecz – specjalista w tym zakresie, ale także swoje pięć minut ma Dzwonek, a raz do głosu dochodzi Przetacznik…i jak zaczyna opowiadać to aż króliki uszy bolą, nas też. Np. El-ahrerze brakuje chytrości, czyli tego, czym imponował od zawsze. Liczy się fabuła, raczej brak opisów przyrody; są to typowe opowieści, nieco jednak spłycone, niczym odrzuty z albumu, muzyczne B-sides. Uważam, że właśnie ta część najbardziej nadaje się dla najmłodszych czytelników, może to być lektura przed zaśnięciem albo przy ognisku (choć kto to jeszcze dziś robi?) II cz. – Prezentuje opowieści O EL-AHRERZE I RABSZTOKU, głównie ich przygody w drodze powrotnej od Czarnego Królika z Inle; tutaj już odnajdziemy zdecydowanie, moim zdaniem, lepszy poziom, zbliżony do Wodnikowego Wzgórza. Kolejne przygody będą wiązać się ze sobą. III cz. – Ostatni rozdział odsłoni nam TO, NA CO WIĘKSZOŚĆ Z NAS Z PEWNOŚCIĄ CZEKAŁA przez całą książkę, tj. dalsze losy Leszczynka i jego grupy, ich królikarni. Tutaj także epizody łączą się ze sobą, zachodzą na siebie fabularnie. Niestety, w całych Opowieściach, nie ma nic o generale Czyśćcu, nie zostało mu poświęcone żadne opowiadanie wyjaśniające, co się z nim stało. Stąd autor pozostawia nas z niepełną wiedzą i domysłami, a króliki z legendami na jego temat, które lada moment zaczną krążyć wśród króliczej braci. Dobrze się natomiast stało, że poświęcono fragment dla kogoś takiego jak kapitan Firlet, gdyż „należało się” takiej postaci jak on. Spora część zostanie poświęcona króliczkom przybyłym z Efrafy do WW. Ostatnia część to UZUPEŁNIENIA, DOPOWIEDZENIA dalszych losów bohaterów, gdyż los Leszczynka w WW został nakreślony w nieskonkretyzowanej przyszłości, a tutaj uzupełniono właśnie to, co było do tego czasu pomiędzy. Adams uraczy nas także przygodami Krzyżownika. Trzecia cześć jest najbliższa nazwania jej KONTYNUACJĄ WW. - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Opowiadania mniej więcej od połowy prezentują naprawdę satysfakcjonujący poziom, bardzo zbliżony (choć nie lepszy) do Wodnikowego Wzgórza. Z pewnością nie są tak jednolite jak WW. Pierwszy rozdział Opowieści to najsłabszy moment obu książek Adamsa o królikach, zadedykowany zwłaszcza najmłodszym, nie wnoszący nic szczególnego do fabuły, baśniowo-fantastyczny. Jeśli spodobało Wam się WW, bardzo możliwe, że będziecie chcieli zostać dłużej w tym swoistym króliczym uniwersum i kolejnym ruchem będzie przeczytanie właśnie Opowieści. Tu znajdziecie nowe przygody i dowiecie się więcej o El-ahrerze i grupie Leszczynka. Chociaż, z drugiej strony WW są same w sobie daniem głównym i nasycą nas najbardziej, a Opowieści na pewno im nie dorównują, i dlatego jeśli chcecie zostać w doskonałych nastrojach po pierwszej książce, to jest to jakiś argument, żeby na tym poprzestać i zrezygnować z tego uzupełnienia czy też dodatku. ***BŁĘDY: potwierdzam to, co zauważyli też inni czytelnicy – PIERWSZY - nagle pojawiają się angielskie imiona bohaterów jak Fiver i Hazel, a zaraz potem wraca się do spolszczonych: Leszczynka i Piątka, to irytuje. DRUGI - W opowiadaniu króliczek, przyznają one, że doskonale wiedziały co to znaczy rzeka, a było to jeszcze przed spotkaniem z Czubakiem i resztą. Wspominają o rzece, którą to odkryły znacznie wcześniej niż przed ucieczką z Efrafy. TRZECI - Literówki, w tym przekręcenia imion, np. Werbena zamiast Werben.